ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਰਾਮ! ਹੇ ਰਾਮ! ਮਹਾਬਲੀ! ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਉ, ਸਾਡੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਉ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਓ, ਹੇ ਗਦਾਧਾਰੀ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੇਖੋ!" ਫਿਰ ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਮ্বਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਰਾਮ! ਅਸੀਂ ਅਪਣੇ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਮ্বਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਮਬਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਧਨ-ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਮੈਤਰੇਯਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, "ਹੋਰਨਾਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵੀ ਸੁਣ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਵਾਪਰੀਆਂ।" ਨਰਕਾਸੁਰ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਰਵਿਡਾ ਸੀ। ਵੈਰ ਦੀ ਬਾਂਧਨੀ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰਵਿਡਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦ੍ਰਵਿਡਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਾਂਗਾ।" ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜਿਆ, ਧਰਮ ਦੀ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਿਆ, ਅਤੇ ਜੀਵ ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ, ਖੇਤਰਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਗਿਆ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਬਾਡ਼ ਆ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਗਾ ਲਿਆ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰਦਾ, ਲੁੱਟਦਾ ਤੇ ਟਕਰਾਂਦਾ ਫਿਰਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਪੈ ਗਈ, ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਰੁਕ ਗਏ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰੈਵਤ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ ਜੀ) ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰੇਵਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਸਨ। ਚਮਕਦਾਰ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆ ਬਲਰਾਮ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਮੌਜਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਸਿਰਿਨਾ ਦਾ ਹਲ ਫੜ ਕੇ, ਹਲ ਅਤੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁਮਾਉਣ ਲੱਗਿਆ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਲੇ ਕੱਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਵੱਜ ਕੇ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਉੱਠੇ, ਪਰ ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਇਆ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਵਾਨਰ ਨੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਗਦਾ ਡਿੱਗੀ, ਵਾਨਰ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਦ੍ਰਵਿਡਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੀ ਵਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੌਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ। ਇਸ ਉਪਲੱਬਧੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਤੁਸੀਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, "ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਇਹ ਮੁਕ ਗਿਆ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੁਹਯਕਾ ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਹਨ। ਫਿਰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੁਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਾਲਗੁਣ (ਅਰਜੁਨ) ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਸਾਰੇ ਸੈਨਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਣੂ-ਤੱਤਵ ਵਾਲੇ ਨਿਜ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ।" ਮੈਤਰੇਯਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮੁਨਿਵਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਰਾਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਵਾਇਆ? ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ?" ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਕਣ੍ਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡਾਰਕ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਦੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਉਮਰ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਮਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਮਬਾ ਨੂੰ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮੁੰਡੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਧੂਆਂ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਔਰਤ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕੀ ਜਣੇਗੀ?'" ਸੰਤਾਂ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪਰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਠੱਗੇ ਗਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਇੱਕ ਮੂਸਲ (ਸੌਟਾ) ਨੂੰ ਜਣੇਗੀ।" "ਇਹੀ ਮੂਸਲ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚਿਰ ਆਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।