ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੇਂ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ। ਅਜ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਅਨੇਕਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਤੇ ਹੇਠਾਂ। ਇਥੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਐਸੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਸਟਰ ਬਣੇ ਰਹਿਣ। ਅੱਜ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਕਰਣਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਨ—ਵਿਕਾਰੀ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸੋਮਦੱਤਾ, ਸ਼ਾਲਾ, ਭੀਮਾ, ਅਰਜੁਨ, ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਰਾਈਆਂਗਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਮਬਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਲ ਕਿਲੇ ਅਤੇ ਖਾਈ ਵੱਲ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਹਲਾਈਉਧ rampart ਅਤੇ moat ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗਾ। ਅਚਾਨਕ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਹਿਲ ਗਿਆ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੰਪਨ ਅਤੇ ਡਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਡਰ ਕੇ ਚੀਖ ਪਏ: "ਰਾਮਾ! ਰਾਮਾ! ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ! ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਮਾਫ਼ ਕਰ! ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਗਦਾ ਵਾਲੇ!" "ਇਹ ਰਿਹਾ ਸ਼ਾਮਬਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਬਲਰਾਮਾ! ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ।" ਫਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਮਬਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਰਾਮਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸੁਧਾਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਲਰਾਮਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" ਅੱਜ ਵੀ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਇਹ ਰਾਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਮਬਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮਾ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਸੁਣ, ਬਲਰਾਮਾ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ; ਤੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣ।" ਨਰਕਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਦਰ, ਡ੍ਰਾਵਿਦਾ ਸੀ। ਵੈਰ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਰਕਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਕੇ, ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ ਲਈ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਜੰਗਲ, ਖੇਤਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਆਈ, ਜੋ ਕੰਢੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਕੇ ਲੈ ਗਈ। ਉਹ ਬਾਂਦਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਖੁਦ-ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਕੁਚਲਦਾ, ਲੁੱਟਦਾ, ਤੇ ਟਕਰਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦਾ। ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਉਸ ਦੀ ਅਣਬੁਝੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਮੰਤ੍ਰ-ਪਾਠ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਰੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ ਆਈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਰੈਵਤਾ ਦੇ ਬਾਗ 'ਚ, ਹਲਾਇੁਧ (ਬਲਦੇਵ) ਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ, ਰੈਵਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਪੀ ਰਹੀਆਂ। ਚਮਕਦਾਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਬੇਰਾ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ। ਫਿਰ, ਬਾਂਦਰ ਆਇਆ, ਸੀਰੀਣਾ ਦਾ ਹਲ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਹਲ ਤੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾਇਆ। ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਲੇ ਕੱਪ ਵੀ ਹੱਥੋਂ ਵੱਜ ਦਿੱਤੇ। ਬਲਦੇਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਉਠਿਆ; ਪਰ, ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਚਮਚਮਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਬਲਦੇਵ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਗਦਾ ਫੜੀ; ਤੇ ਡ੍ਰਾਵਿਦਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਗਦਾ ਹਵਾਈ 'ਚ ਸੀ, ਬਾਂਦਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੂਦਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਹਥੇਲੀ ਮਾਰੀ। ਫਿਰ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ; ਡ੍ਰਾਵਿਦਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ, ਜੀਵਨ ਖਤਮ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੀ ਤੂਟ ਗਈ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਕੜੀ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਮਾ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਏ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।" "ਇਸ ਮੰਦ ਬਾਂਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ; ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲਦੇਵ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਮਰਥਕ, ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ 'ਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਣਮਾਪ ਹਨ।