ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਰੂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੁਕਮ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਬਲਰਾਮ? ਕਿਹੜਾ ਯਾਦਵ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਠਾਠ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਵੀ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਫੈਦ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀਆਂ ਇੱਜ਼ਤਾਂ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀਆਂ?" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ, ਬਲਰਾਮ! ਸ਼ਾਂਬ ਜੀ ਨੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗੇ।" ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਉੱਚਤਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਇਹ ਹੁਕਮ ਕਿਵੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹੋਵੇ?" ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਮਾਣੀ ਗਏ ਹੋ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਕੀ ਗਲਤੀ?" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਅਰਘਯਾ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਬਲਰਾਮ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਨਮਰਤਾ ਕਰਕੇ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ!" ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ ਡਿੱਠੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸਭਾ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਅਪਮਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ) ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਐੜੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਥੱਪ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚਿਰ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੁਨ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਅਹੰਕਾਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਸਿਰਫ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" ਉਹ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇੰਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਦ੍ਰ ਵਰਗਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਜਿਹੇ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਤੋਖਤਾ ਉੱਤੇ ਫਿਟਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਥੂਕ ਨਾਲ ਮੈਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।" "ਜੋ ਐਸੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਰਹਿਣ।" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ— —ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰੇ ਲੋਕ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸੋਮਦੱਤ, ਸ਼ਲ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ— —ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ, ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਵੀਰ ਸ਼ਾਂਬ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜੇ ਇੰਦ੍ਰ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਹਲ ਲੈ ਕੇ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਖਾਈ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਦੋਂ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਕੰਬ ਗਈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੰਬਣ ਤੇ ਡਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਰਾਮ! ਰਾਮ! ਬਾਹੁਬਲੀ! ਮਾਫ ਕਰ, ਮਾਫ ਕਰ! ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹਲਧਾਰੀ!" "ਇਹ ਰਹੇ ਸ਼ਾਂਬ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਬਲਰਾਮ! ਅਸੀਂ ਜੋ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।" ਫਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਬ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਝੱਟੀ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ 'ਤੇ ਉਹ ਕੰਬਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ। ਇਹ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਬ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਨਰਕਾਸੁਰ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਮਹਾਬਲੀ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਰਾਵਿਡਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਵੈਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਬਰ ਕਰਦੇ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਨਰਕਾਸੁਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰਾਵਿਡਾ ਵਾਨਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਿਆ ਕਰਾਂਗਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਾਂਗਾ।" ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਲੰਘ ਗਇਆ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ, ਖੇਤਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਸਾੜਦਾ ਫਿਰਿਆ; ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਜਲ-ਪਲਾਵ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਹਾ ਦਿੱਤੇ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਹਰ ਥਾਂ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਤੋੜ-ਫੋੜ, ਲੁੱਟ-ਪਾਟ ਤੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ਬਰ ਕਰਦਾ ਫਿਰਿਆ। ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਨਾਲ ਹੜਕੰਪ ਮਚ ਗਿਆ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ; ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਤੇ ਯਜਨ ਰੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰੈਵਤ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ) ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰੇਵਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬਲਰਾਮ, ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਦੋਂ ਉਹ ਵਾਨਰ ਆ ਗਿਆ, ਸਿਰੀਣ ਦੇ ਹਲ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਹਲ ਤੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਬਲਰਾਮ ਸਾਹਮਣੇ ਲਹਿਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਮਦਿਰਾ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਵੀ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੇ।