ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਨੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਿਆਂ?" ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਅਨੰਤ (ਬਲਰਾਮ) ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੋਖਾ ਕਿਰਿਆ ਕੀਤਾ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਵਾਰਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਇਕ ਵਾਰ ਜੰਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਾਂਬ ਨੇ ਦੁਰੀੋਧਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੋਂ ਬਲਪੂਰਵਕ攫 ਲਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਕੌਰਵ ਪਾਸੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਰਣ, ਦੁਰੀੋਧਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤੂ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ; ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਦੁਰੀੋਧਨ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਵਿਚ ਗਊ, ਅਰਘ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ—ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿਉ।" ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ, ਦੁਰੀੋਧਨ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ, ਵਾਹਲਿਕ ਤੇ ਹੋਰ, ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇੱਕ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਯਾਦਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਅਸੀਂ ਝੁਕ ਜਾਵਾਂ? ਇਹ ਕੀ ਆਦੇਸ਼ ਹੈ, ਬਲਰਾਮ? ਕੌਣ ਯਾਦਵ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇਵੇਗਾ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਂਬ ਨੇ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਜਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਕਕੁੜ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦਾ ਸਾਡਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਸਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਸੀ, ਇਹ ਹੁਕਮ ਤਾਂ ਮਾਲਕ-ਨੌਕਰ ਵਾਲਾ ਵਿਹਾਰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਬੈਠੇ, ਖਾਧਾ-ਪੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਏ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਦਇਆ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਜੋ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਨਿਭਾਉ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਰੀਤ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ!" ਅਤੇ ਫੌਰਨ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਨਾਮਕ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੁਣ ਬਲਰਾਮ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਲਾਯੁਧ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਉਪੇਖਾ ਤੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਏੜੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਏੜੀ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚੀਰ ਗਈ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਧੁੰਮ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਚਿਹਰਾ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਤੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖਾਲੀ ਹਨ। ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸਰਕਾਰ ਤਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਪਾਵਨਤਾ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਆਨੰਦ ਕਿਹੜਾ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਥੋਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਹੀ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੈਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਕਰਣ, ਦੁਰੀੋਧਨ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਭੂਰਿਸ੍ਰਵਾ, ਸੋਮਦੱਤ, ਸ਼ਲ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਂਬ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰ ਦਿਆਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਕੰਧ ਤੇ ਖਾਈ ਵੱਲ ਨਿਵਾ ਲਈ ਤੇ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕੰਬਣ ਤੇ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਰਾਮ! ਰਾਮ! ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ! ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ! ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰੋ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ!" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਲਓ, ਸਾਂਬ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੌਂਪਦੇ ਹਾਂ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ! ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।" ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸਾਂਬ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗਲਤੀ ਮੈਂ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਅੱਜ ਵੀ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ 'ਤੇ ਉਹ ਕੰਬਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਥਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਾਂਬ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਇਕ ਅਨੋਖੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣੋ।" ਨਰਕਾਸੁਰ ਨਾਂ ਦਾ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਡਰਾਵਿਦ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਬਲਵਾਨ ਵਾਨਰ ਮਿੱਤਰ ਸੀ। ਵੈਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ ਹਨ, ਉਸ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੂਰ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਕਹਿਆ ਸੀ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਾਂਗਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤਾਪ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਇਹ ਵਾਰਤਾ, ਸੰਤ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ।