ਜਦੋਂ ਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਕੇਸਾਂ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਦੀ ਆਹਵਾਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਲੋਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਜਟਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੌੜੀ, ਤਾਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਚੱਕਰ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਸ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਵਿਖਰ ਗਈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਤਪਰਤਾ ਨਾਲ ਕਾਸੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਸੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਦਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਚੱਕਰ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਬਰ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਨਗਰੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਸੇਵਕ, ਨਾਗਰਿਕ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਮਨੁੱਖ, ਖਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਭੰਡਾਰ ਸਾਰੇ ਸਨ, ਐਸਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰ ਇਕ ਘਰ, ਕੰਧ ਅਤੇ ਅੰਗਣੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਏ; ਹਰੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਪੂਰੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੁਰਲਭ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬਲਭਦਰ ਦੇ ਬੀਰਤਾ ਭਰੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਾਰਜਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਪ੍ਰਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਅਨੰਤ ਨੇ ਜੋ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।" ਇਸ ਸਮੇਂ ਜੰਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀਰ ਸਾਂਬ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਕਰਨਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਸਮੇਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਜਿੱਤੂ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਛੁਡਵਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਕ੍ਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਅਭਿਮਾਨ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂ, ਅਰਘ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਹੁਕਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿਓ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਨਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ, ਵਾਹਲਿਕ ਆਦਿ ਸਮੇਤ, ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਕੀ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਯਾਦਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਅਸੀਂ ਥੱਲੇ ਹੋ ਜਾਈਏ? ਇਹ ਕੀ ਹੁਕਮ ਹੈ, ਬਲਰਾਮ? ਕੌਣ ਯਾਦਵ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੇਗਾ?" ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਜੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਵੀ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਸਨਮਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਾ, ਬਲਾ! ਸਾਂਬ ਨੇ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ।" "ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਵਲੋਂ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੀ ਇਜ਼ਤ ਸਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਹੁਕਮ ਕਿਵੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਲਕ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਬੈਠਣ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਅਭਿਮਾਨੀ ਹੋ ਗਏ ਹੋ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਡੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਸੀ।" "ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ, ਬਲਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਿੱਭੇ ਲਈ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਰਿਵਾਜ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ!" ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸਭਾ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਉਪੇਖਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਲਾਯੁਧ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਐਡੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੀ ਐਡੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਫਟ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਧੁਨਿ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ। ਉਸਦੇ ਨੇਤਰ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਚਿਹਰਾ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖਾਲੀ ਹਨ। ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ। ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਝੂਠੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਤੇ ਫਿੱਟਕਾਰ ਹੈ! ਇੱਥੋਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਹਨ।" "ਜੋ ਐਸੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਰਹਿਣ।" "ਅੱਜ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਕਰਨਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਾ, ਸੋਮਦੱਤ, ਸ਼ਲ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਜਾਣਗੇ।" "ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਰਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀਰ ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਨੇਤਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹਲ ਨਗਰੀ ਦੀ ਕੰਧ ਅਤੇ ਖਾਈ ਵੱਲ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਚਾਨਕ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਕੰਬ ਗਈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਗੜੀ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਡਰ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਉਠੇ।