ਫਿਰ, ਸਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਲੋਕ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਢੁੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦਾ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ: "ਮੰਗ, ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰੇ।" ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਾਂ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਹ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ—ਕ੍ਰਿਤਿਆ—ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ!" ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ—ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਸਰੇ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਭੱਜੇ। ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਬੁਲ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਇਹ ਗੱਲ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ; ਇਹ ਚਕ੍ਰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ Bikhar ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਚਕ੍ਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਔਰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਵਾਰਾਨਸੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ; ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੋਕ ਲਈ। ਫਿਰ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਨਾਲ, ਚਕ੍ਰ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਾਕੇ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਸਮੇਤ ਵਾਰਾਨਸੀ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ, ਨੌਕਰ, ਨਾਗਰਿਕ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਮਨੁੱਖ, ਖਜਾਨੇ ਤੇ ਭੰਡਾਰ ਸਮੇਤ, ਐਸਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕੇ। ਸਾਰੇ ਘਰ, ਕੰਧਾਂ, ਤੇ ਆਂਗਣ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਏ; ਹਰੀ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਲਾਕੇ ਰੱਖ ਕਰ ਗਿਆ। ਚਕ੍ਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬਲਭਦ੍ਰ ਨੇ ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਰਤਬ ਕੀਤੇ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।" "ਮੈਂ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਤੇ ਹੋਰ ਬਲ-ਕਰਤਬ ਸੁਣੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਬਲ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਸੁਣੋ, ਅਨੰਤ—ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਅਤੁਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ—ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਕੀ ਕੀਤਾ।" ਜੰਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਇਕ ਸੰਬਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜਬਰਦਸਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ 'ਤੇ, ਕਰਨਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਸਮੇਤ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ 'ਤੇ ਰੁੱਸ ਗਏ ਤੇ ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਬਲ ਨੇ, ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ: "ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਖਣ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਆਇਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਵਾਇਤੀ ਅਤਿਥਿ-ਸਵਾਗਤ—ਗਾਂ, ਅਰਘਯਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ—ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਕੀਤੇ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਹੁਕਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਨਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ, ਵਾਹਲਿਕ ਤੇ ਹੋਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਹਿ ਉਠੇ: "ਮੁਸ਼ਲਧਾਰੀ, ਯਾਦਵ ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਲਵਾਂ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਹੋ! ਬਲਰਾਮ, ਇਹ ਆਗਿਆ ਕਿਹੜੀ? ਕੌਣ ਯਾਦਵ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇਵੇ?" "ਜੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਵੀ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਚੱਤਰ ਤੇ ਸਨਮਾਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲੋੜ?" "ਚਲੇ ਜਾਓ, ਬਲ! ਸੰਬਾ ਨੇ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ।" "ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਉੱਚਤਾ ਕਰਕੇ ਸੀ; ਹੁਣ ਇਹ ਆਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਨੌਕਰ ਨੂੰ?" "ਤੁਸੀਂ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਵਤੀਰਾ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਣੀ ਹੋ ਗਏ ਹੋ; ਸਾਡੀ ਦੋਸ਼ ਕੀ, ਜੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ?" "ਅਰਘਯਾ, ਜੋ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਆਦਰ-ਸਵਾਗਤ ਸੀ; ਇਹ ਰੀਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਤੀ ਲਈ ਵੀ ਢੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਬੋਲੇ, "ਅਸੀਂ ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ!" ਤੇ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਵਿਖੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਹਲਾਯੁਧ—ਬਲਰਾਮ—ਇਸ ਬੇਅਦਬੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਐੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚਿਰ ਗਈ ਤੇ ਧੁਨਿ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਮਾਣ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖਾਲੀ ਹਨ।