ਚਿਤ੍ਰਲੇਸ਼ਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕਪੜੇ 'ਤੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦਿਖਾਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵ, ਸਪ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਅੰਧਕਾਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਭੰਨਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਲਾਜ ਨਾਲ ਓਵਰ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮੋੜ ਲਈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਲਾਜ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, "ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਇਹ ਉਹ ਹੈ," ਤੇ ਮਨ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾ ਚੋਰ, ਜੋ ਚਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਦਿਵਯ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਘਨ ਪਾਇਆ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।" ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਵਤਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਰੀਆ," ਤੇ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਭੁੱਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਚਕਰ, ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਨਾਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹਨ। ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮੂਰਖ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ خاطر; ਫਿਰ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਖੁਦ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ।" "ਜਾ ਕੇ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੂੰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਦੱਸ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਝੂਠੀ ਦਾਅਵੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਕਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਾਂਗਾ।" "ਤੇ ਜਿਹੜੀ ਆਗਿਆ ਤੂੰ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਮੈਂ ਆਵਾ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੱਲ੍ਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਿਆ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ੰਖ ਫੜਿਆ, ਗਰੁੜ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਕੁਟ, ਕੁੰਡਲ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਚਿਹਰਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਹੱਸਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ—ਤਲਵਾਰ, ਬਰਛੇ, ਗਦਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਜੈਵਲਿਨ ਤੇ ਧਨੁਸ਼—ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਪਰ, ਥੋੜੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਗਦਾ ਤੇ ਚਕਰ ਦੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਕੇ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਚਕਰ ਹੁਣ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਗਦਾ ਵੀ ਛੱਡੀ, ਗਰੁੜ ਤੇਰੇ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਹੋਈ, ਤਦ ਕਾਸੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਮੁੜ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਵੇ। ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਸਿਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਏ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰੇ।" ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਜੀਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ, ਵਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ!" ਚੀਕਦਾ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆ ਗਏ। ਇਹ ਵੱਡੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਬੁਲ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਚਕਰ-ਧਾਰੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਈ।