ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੂਜਨੀਯ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਹਨ, ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਸੁਣੋ, ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਮੱਕੀ ਤੇ ਉਹ ਜਾਗੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖਿਆ। ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਅਕਲਪਨਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲਯ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।" ਜਲਾਂ ਨੂੰ 'ਨਾਰਾ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਨਾਰਾ, ਨਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਹੀ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਭਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਸ ਦਾ ਉਪਾਏ ਸੋਚਿਆ। ਪਿਛਲੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਮੱਛ, ਕੁੰਭੀ (ਕੱਛੂਆ) ਆਦਿ। ਇਸ ਵਾਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਰਾਹ (ਸੂਰ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੇਦ ਤੇ ਯਜਨ ਰੂਪ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੰਕਾਦਿ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਨਕ ਆਦਿ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤਕ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਕੰਵਲ-ਨੈਨਾ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਉਭਾਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਨਾਰਦਨ! ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਭਾਰਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸਿਰਜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਆਕਾਸ਼ ਆਦਿ ਹੋਰ ਸਭ ਜੀਵ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਅਪਰੋਕਤ ਸਰੂਪ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਲਯ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਹੋਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੈਟ ਲਿਆ, ਤਦ ਸਿਆਣੇ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਰੂਪ ਸੁਰਗਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਬਿਨਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੇ, ਮੋਖਸ਼ ਕੌਣ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਜਾਂ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਮਾਧਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਹੋ, ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੂਖਸ਼ਮ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਨੰਤ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪਰਗਟ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ; ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਹੋ, ਵਸ਼ਟ-ਧੁਨੀ ਹੋ, ਓਮਕਾਰ ਹੋ, ਤੇ ਅੱਗ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਵੇਦ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਹੋ, ਯਜਨ-ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋ, ਹਰੀ! ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹ, ਤਾਰੇ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਪਰਮ ਪੁਰਖ! ਤੁਸੀਂ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹੋ, ਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰ ਵੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਸਭ ਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਵਲੋਂ ਸਤੁਤੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਧਾਰਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬੜੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਸਾਮ-ਵੇਦ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਿਆਂ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜੇ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਂ-ਵਾਰਾਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਖਿੜੀ ਕੰਵਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉਪਰ ਆਏ। ਉਹ ਨੀਲੇ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੰਵਲ ਪੱਤੇ ਲਪਟੇ ਹੋਏ ਹੋਣ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਨੰਦਨ ਆਦਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਵਾਨ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਹਿਲ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਯੋਗੀ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਹੋਏ। ਜਦ ਮਹਾਂ-ਵਾਰਾਹ, ਅਜੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਤੌਂਦ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਏ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵੇਦ-ਮਈ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉੱਪਰ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਯੋਗੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ, ਸਨੰਦਨ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਪਮਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੇਸ਼ਵ, ਵਿਜੈ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਖੜਗ ਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰੀ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਲਯ ਤੇ ਪਾਲਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਸਾਸ਼ਕ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਹਨ, ਦੰਦ ਯਜਨ-ਸਥੰਭ ਹਨ, ਦੰਦ ਹੀ ਕਰਮ ਹਨ, ਮੂੰਹ ਯਜਨ-ਵੇਦੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਦੀ ਜੀਭ ਹੋ, ਰੋਆਂ ਕੁਸ਼ਾ-ਘਾਹ ਹਨ—ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਯਜਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ।" "ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਨ, ਸਿਰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਮਾਨ੍ਹਾ ਰਿਗ-ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਨੱਕ ਸਾਰੇ ਹੋਮ ਹਨ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਸੂੰਡ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਹੈ, ਬੋਲ ਸਾਮ-ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਪੂਰਬੀ ਵੇਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਯਜਨ ਦਾ ਜੋੜ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਧਰਮ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਹੋ—ਹੇ ਨਿਤ ਆਤਮਾ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" "ਤੁਸੀਂ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵ-ਸਰੂਪ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ।" "ਪ੍ਰਭੂ! ਧਰਤੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਦੰਦ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੈ, ਐਵੇਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਉਕੜੀ ਕੰਵਲ ਦੀ ਪੱਤੀ, ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਉੱਤੇ ਲਪਟੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।" "ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਜਗ੍ਹਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਤੱਤ ਹੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਤ ਤੇ ਅਚਲਤ, ਵਿਆਪਕ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੂਝ ਮੋਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪਦਾਰਥ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਤੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਵਸਤੂ ਸਮਝ ਕੇ, ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਗਿਆਨ-ਮਈ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੂਪ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਰਾਹ-ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਭਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉਭਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ।