ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ, ਤਦ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮਧੁ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਫਾਂਸੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਫੜ ਕੇ ਪਰੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਚੋਚ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਫਾਂਸੀ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਮਰਾਜ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਦੰਡ ਨੂੰ, ਮੂਸਲ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਨੇ ਤੋੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਂ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਨੂੰ ਰੇਜ਼ਾ-ਰੇਜ਼ਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਵਾਸੂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਾ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੋਚ, ਪਰ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਾੜਿਆ ਤੇ ਖਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਲੱਖਾਂ ਮਾਰਾਂ ਪਾਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਉਠਾਈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਡਰ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਵਜਰ ਤੇ ਚੱਕਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤਦ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਥੰਮ ਜਾ।" ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਮੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭੱਜਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਚੀ ਖੁਦ ਪਾਰੀਜਾਤ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗੀ।" "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰੀਜਾਤ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਣਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਰਾਜ ਹੈ?" "ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਸ਼ਕ੍ਰ, ਇਹ ਟਕੱਕਰ ਛੱਡੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਾਰੀਜਾਤ ਲੈ ਜਾਓ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ।" "ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਧ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਮੈਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਅਸਥਿਰ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਕ੍ਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਕੀਤਾ।" "ਹੁਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਪਾਰੀਜਾਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਬਸ, ਹੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਾਣ ਨਾ ਦੇ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਲਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਮੱਧ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਉਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪ੍ਰਲਯ ਤੇ ਪਾਲਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਹਾਰ ਕੇ ਲਜਾ ਕਿਉਂ ਆਵੇ?" "ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਸੁੱਖਮ, ਅਣਜਾਣਿਆ ਤੇ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋ, ਇੰਦਰ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਨਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।" "ਇਹ ਪਾਰੀਜਾਤ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਲੈ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆ ਸੀ।" "ਇਹ ਵਜਰ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ; ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਰ ਕਹਿ ਕੇ ਭਰਮਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁੱਖਮਤਾ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੇ ਹੋ, ਹੋ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਚੁਭਣ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" "ਇਹ ਪਾਰੀਜਾਤ ਦਰੱਖਤ ਦੁਆਰਕਾ ਲੈ ਆਓ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਦਿਓਗੇ, ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇੰਦਰ ਨੂੰ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ" ਆਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਾਰੀਜਾਤ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਦਾਸਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਆਦਿ ਧਨ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵੀ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਰਚਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਕੋ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਹਰ ਕੁਆਰੀ ਦਾ ਹੱਥ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫੜਿਆ। ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸੌ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ—ਇੰਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਸਭ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਇਕ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੀ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਹੈ।