ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਵ੍ਰਿਖ਼ ਦੇ ਚੱਕਰ ’ਚ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਬਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਪੌਲੋਮੀ (ਸ਼ਚੀ) ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਭੇਜਦੀ ਹੈ: “ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸਚੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈਂ, ਜੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਲੈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਕੇ ਵਿਖਾ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਦੇਵੀ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਕ ਮਾਣਵ ਔਰਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦਰਖ਼ਤ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਖੇ ਸ਼ਚੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ, ਜੋ ਚੱਕਰ ਧਾਰੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਨਾਲ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਲਈ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਮਗਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਸਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਕਈ ਸ਼ਸਤਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ। ਪਰ ਹਰੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਫੈਂਕੀ ਹੋਈ ਫਾਂਸੀ ਫੜ ਕੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੋਚ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ ’ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸवारी ਨੂੰ ਰੇਜ਼ਾ-ਰੇਜ਼ਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਵਾਸੂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਬਰਛੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਸਾਧਯ, ਵਿਸ਼ਵ, ਮਰੁਤ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਯਕਸ਼—all ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਉਡਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੋਚ, ਪੰਖ ਤੇ ਨਖ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਖਾ ਗਿਆ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰ ਕੀਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਰਖਾ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਨਾਲ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਤੀਰ, ਸ਼ਸਤਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਉਠਾਇਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ—ਇਕ ਵਜਰ ਤੇ ਦੂਜਾ ਚੱਕਰ ਲੈ ਕੇ—ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਥੰਮ ਜਾ।” ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਜਰ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਭੱਜਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹੋ, ਭੱਜਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੋਭਦਾ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਚੀ ਖੁਦ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗੀ। ਜੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਜਾਈ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਵੇਖਣਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ? ਹੁਣ ਇਹ ਲੜਾਈ ਮੁਕਾ, ਸ਼ਕ੍ਰ, ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਲੈ ਜਾਣ ਦੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ।” “ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਵਿਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਆਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਤਾ। ਮੈਂ ਔਰਤ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੰਜਲ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕ੍ਰ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ। ਹੁਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਜਿਸਨੂੰ ਹੋਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਛੱਡ ਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੋ ਗਿਆ, ਭੈਣ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ।“ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਦੀ, ਟੁੱਟਦੀ ਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਮੱਧ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਉਹ ਹੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਲਿਆ, ਤੇ ਪਾਲਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਸ਼ਰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?” “ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਦਿ ਹੈ, ਨਿਰਲੇਪ, ਸੁਕਸ਼ਮ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਗੋਚਰ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਅਜਨਮ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਪ੍ਰਭੂ—ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਕਿਹੜਾ ਮਾਣਵ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਮਾਣਵ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਜੇ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਂ। ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦਰਖ਼ਤ ਉਸਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਵਜਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਲੈ ਲੈ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।” ਇੰਦਰ ਆਖਦਾ, “ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਭੁਲਾਵੇਂ, ਕਿ ਮੈਂ ਮਾਣਵ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰੀ ਸੁਕਸ਼ਮਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਆਦਿ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ, ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦਰਖ਼ਤ ਦਵਾਰਕਾ ਲੈ ਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ; ਜਦ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਇਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਗਈ।