ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇਖ ਕੇ ਬਾਗ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਸਚੀ ਦੇਵਰਾਜ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰੁੱਖ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।” ਉਹ ਰੱਖਵਾਲੇ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਰੁੱਖ ਦੇਵਰਾਜ ਇੰਦਰ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗੀ ਰਾਣੀ, ਦੇਵੀ ਸਚੀ ਨੂੰ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਸ਼ਤੋਂ ਦਿੱਤਾ।” “ਇਹ ਰੁੱਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮंथਨ ਸਮੇਂ ਸਚੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਸਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਰੁੱਖ ਲੈ ਜਾਣ ਨਾਲ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ।” “ਦੇਵਰਾਜ ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਰੁੱਖ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।” “ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇੰਦਰ ਇਸ ਦਾ ਪਤਾ ਲਵੇਗਾ; ਮਾਰੁਤਗਣ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਹੱਥ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਉਠਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।” “ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਫਲ ਕੜਵੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ ਤੇ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਸਚੀ ਦਾ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਨਾਲ ਕੀ ਸੰਬੰਧ? ਜਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕੌਣ ਹੈ?” “ਜੇਕਰ ਇਹ ਰੁੱਖ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮंथਨ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕਿਉਂ ਹੈ?” “ਜਿਵੇਂ ਅਮ੍ਰਿਤ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਨ, ਹੇ ਬਾਗ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਭ ਦਾ ਹੈ।” “ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਚੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।” “ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਪੌਲੋਮੀ (ਸਚੀ) ਨੂੰ ਕਹੋ: ‘ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਇਹ ਬੇਅਦਬ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।’” “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਰੁੱਖ ਲੈਣ ਤੋਂ ਰੋਕੋ।” “ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਪਰ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਰਤਭੂਤ ਨਾਰੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਲੈ ਲਵਾਂਗੀ।” ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਸਚੀ ਨੂੰ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੇ ਬੋਲ ਕਹੇ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਚੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਲਈ ਹਰਿ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਮੁੰਗੇ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਜਰਧਾਰੀ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਜਦ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਨਾਗਰਾਜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨिहारਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ–ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ-ਖੇਡਦੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫਾਂਸ ਫੜ ਕੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ; ਗਰੁੜ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਚੰਚ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਨੂੰ, ਗਦਾ ਦੇ ਪਰਹਾਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਕੇ, ਦੈਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਲਕੀ ਨੂੰ ਰੇਜ਼ਾ-ਰੇਜ਼ਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਸੂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਭਾਲੇ ਦੇ ਫਲ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਾ, ਮਾਰੁਤ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਯਕਸ਼ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਉਡ ਗਏ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੰਚ, ਪੰਖ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਫਾੜ ਕੇ ਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ–ਲੱਖਾਂ ਪਰਹਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਤੀਰ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਰ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਤਦ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਜਰ ਤੇ ਚਕ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਜਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤਦ ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਕ੍ਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਖੜਾ ਰਹੋ।” ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਜਰ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗਰੁੜ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਇਕ, ਜੋ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਜੋ ਸਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹੋ, ਭੱਜਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ; ਸਚੀ ਖੁਦ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗੀ।” “ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਚੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਣਾ ਪਵੇ?” “ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਹੁਣ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਸੰਘਰਸ਼; ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ।” “ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਅਤਿ-ਆਤਮਸੰਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਚੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੇ ਤੱਕਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।” “ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ; ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਕੀਤਾ।” “ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ, ਜੋ ਹੋਰ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੌੰਦਰਿਆ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਹੜੀ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?” ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਭੈੜੀ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਲਈ ਇਹ ਤੀਖੇ ਸ਼ਬਦ ਛੱਡੋ।