ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਮਾਨਵ ਸਮਝ ਕੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ, ਸਗੋਂ ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵ ਲੋਕ ਦੇ ਬਗ਼ੀਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਨਰਮ ਤੇ ਲਾਲੀ ਮਾਹੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੇਸਵ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਸੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਮंथਨ ਦੌਰਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਕ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਦਵਾਰਕਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ?” ਉਸ ਨੇ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਾਕਈ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਮੇਰੇ ਆੰਗਣ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਸਤੇ ਲੈ ਆਓ। ਜੰਬਾਵਤੀ ਜਾਂ ਰੁਕਮਣੀ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਿਹਾ ਹੈ।” “ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਨਮਾਨ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣੇ। ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹ-ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਗਰੁੜਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬਗ਼ੀਚੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਗੋਵਿੰਦ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਸ਼ਚੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਵਸਤੂ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਇੰਦਰ ਵਾਸਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਗਾ ਰਾਣੀ, ਸ਼ਚੀ, ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।” “ਇਹ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਮंथਨ ਦੌਰਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਚੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਸਤੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਇਹ ਲੈ ਜਾਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹੋਗੇ। ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਲੇ ਵਾਸਤੇ, ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ?” “ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇੰਦਰ ਇਸ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇਗਾ; ਮਰੁਤ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਚਯੁਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਵਾ ਹੁੰਦਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਨਾਲ ਕੀ ਸੰਬੰਧ? ਜਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਾ ਕੀ ਅਧਿਕਾਰ? ਜੇ ਇਹ ਰੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਨ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੇਵਲ ਵਾਸਵਾ (ਇੰਦਰ) ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕਿਉਂ ਹੈ?” “ਜਿਵੇਂ ਅਮ੍ਰਿਤ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਨ, ਬਗ਼ੀਚੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇਓ, ਇਉਂ ਹੀ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਾਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਧੀਰਜ ਦਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਰੁੱਖ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।” “ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਪੌਲੋਮੀ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਵੋ: ‘ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।’ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਰੁੱਖ ਲੈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕੋ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਪਰ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਾਨਵ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੱਸੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇੰਦਰ, ਹਰੀ ਨਾਲ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਲਈ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਦੇਵਤੇ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਮਗਦਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਤੇ ਸੰਗਠਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਨਾਗਰਾਜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਜਦੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸਤਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫਾਂਸ ਫੜ ਕੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ; ਗਰੁੜਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਮ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਗਦਾ ਦੇ ਘੱਟ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਲਕੀ ਨੂੰ ਰੇਤ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਾਸੁ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਏ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਭਾਲੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵ, ਮਰੁਤ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਯਕਸ਼, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕਪਾਸ ਵਾਂਗ ਉਡ ਗਏ। ਗਰੁੜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੋਚ, ਪੰਖ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿੱਖਿਆ, ਚੀਰਿਆ ਤੇ ਖਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਘਾਟਾਂ ਪਾਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਵਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜਾ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।