ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ। ਪਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਵੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਯੋਗ ਲੋੜੀਂਦੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਕਪੜਾ ਮੰਗ ਲਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਕਰ ਕੇ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਦਇਆ ਕਰੋ; ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੋ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ, ਨੰਦ ਗਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਸਥੂਲ ਰੂਪ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਤਰੀਫ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਤਾ ਹੋ; ਦਇਆ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ।" ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੋਵੋਗੇ।" ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਪਏ ਅਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦਇਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵਧਾਪਾ ਜਾਂ ਬਦਸੂਰਤੀ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ; ਤੇਰਾ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸਥਿਰ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਬਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਚੀ, ਜੋ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ, ਸਗੋਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਸਵਰਗਿਕ ਬਾਗਾਂ—ਨੰਦਨ ਆਦਿ—ਵਿੱਚ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਖਿੜੇ ਗੁੱਚੇ, ਅਤੇ ਨਰਮ-ਤਾਂਬੇ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ। ਕੇਸ਼ਵ, ਕੇਸੀ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦ੍ਰ ਮੰਥਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਰੁੱਖ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਦੁਤੀ ਸੀ; ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਦਵਾਰਕਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ?" "ਜੇਕਰ ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਸਚੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਮੇਰੇ ਅੰਗਣ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।" "ਜੰਬਵਤੀ ਜਾਂ ਰੁਕਮਣੀ ਵੀ ਤੇਰੀ ਉਤਨੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।" "ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਚ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੋਵੇ।" "ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹ-ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਗ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਸ਼ਚੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚੀਜ਼ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਲੈਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਇਹ ਰੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਰਾਣੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।" "ਸਮੁੰਦ੍ਰ ਮੰਥਨ ਦੌਰਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਰੁੱਖ ਸ਼ਚੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਸਤੇ ਬਣਾਇਆ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਲੈਣ ਨਾਲ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਲ ਨਹੀਂ ਰਹੋਗੇ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਲਿਆ। ਕੌਣ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ?" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇੰਦਰ ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਤਿਕਾਰ ਕਰੇਗਾ; ਮਾਰੁਤ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਸਦਾ ਹੱਥ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਠਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਬੁਧਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕੜਵਾ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: "ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਨਾਲ ਕੀ ਸਬੰਧ, ਜਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਾ ਕੀ? ਜੇਕਰ ਇਹ ਰੁੱਖ ਸਮੁੰਦ੍ਰ ਮੰਥਨ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਵਾਸਵ ਹੀ ਇਸਦਾ ਮਾਲਕ ਕਿਉਂ?" "ਜਿਵੇਂ ਅਮ੍ਰਿਤ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਨ, ਹੇ ਬਾਗ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਵੀ ਸਭ ਲਈ ਹੈ।" "ਸ਼ਚੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਧੀਰਜ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਰੁੱਖ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।" "ਜਲਦੀ ਜਾਓ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਪੌਲੋਮੀ (ਸ਼ਚੀ) ਨੂੰ ਕਹੋ: 'ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈ।'" "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੋ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਰੁੱਖ ਲੈਣ ਤੋਂ ਰੋਕੋ।" "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਪਰ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵੀ ਹੋ, ਮੈਂ ਮਾਨਵ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਲਈ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਮੈਸ, ਬੀੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸਦੀ ਧੁਨ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਫਿਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ।