ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਆਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹਰਿ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗਰੁੜ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਅਗੇ ਵਧੇ। ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਲੈ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕੁੰਡਲ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਵੀ ਸੁਚਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਆਦਿਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ 'ਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ।" "ਤੁਸੀਂ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦੁਲਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਰਨ, ਰੂਪ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਸੁਪਨੇ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਗੋਧੂਲੀ, ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤ ਹੋ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ।" "ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਸੰਘਾਰ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਕਰਮ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਹੋ; ਆਪਣੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸਿੱਧ, ਸੱਪ, ਕੂਸ਼ਮਾਂਡ, ਪਿਸਾਚ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ; ਪਸ਼ੂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਬੇਅੰਤ ਦਰੱਖ਼ਤ, ਬੂਟੇ, ਲਤਾਵਾਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਘਾਹਾਂ—" "ਵੱਡੇ, ਮੱਧਮ, ਛੋਟੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ—ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਜਿਸਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਬੜੀ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਅਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ-ਨਾਪਣੇ ਨੂੰ 'ਆਪਣਾ' ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ' ਅਜਿਹਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ 'ਮੈਂ' ਅਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਹੀ ਚਲਾਵਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਨਿਭਾ ਕੇ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਘੁੰਘਟ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਵੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ। ਅਜੇਹੀ ਇੱਛਾ, ਜੇ ਅਯੋਗ੍ਯ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਾਮਧੇਨੁ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਪਰਦਾ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੋ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਚੱਕਰਧਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਨੰਦ ਗਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਧਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਥੂਲ ਰੂਪ ਹੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਪਰਮ ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ—ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ।" ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਿਤੀ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਕਦੇ ਸਨ, ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਤਾ ਹੋ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਹੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜੇਤਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਣਗੇ।" ਫਿਰ ਸਤਿਆਭਾਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਰੂਪ ਦੀ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ; ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸਰੂਪ ਸਦਾ ਨਵਾਂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਸਗੋਂ ਆਪ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ—ਨੰਦਨ ਆਦਿਕ—ਦੀ ਸੈਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦਾ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਨਰਮ-ਨਰਮ ਲਾਲੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਵੀਂਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੇਸ਼ਵ, ਕੇਸੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਨੇ ਉਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦਰੱਖ਼ਤ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮंथਨ ਵੇਲੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਨੋਖਾ ਰਾਜਾ ਦਰੱਖ਼ਤ ਬਹੁਤ ਮਨੋਹਰ ਸੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਦਰੱਖ਼ਤ ਦੁਆਰਕਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ?" "ਜੇ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੰਨੀ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਰੱਖ਼ਤ ਮੇਰੇ ਆੰਗਣ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਸਤੇ ਲੈ ਆ।" "ਜੰਬਵਤੀ ਜਾਂ ਰੁਕਮਣੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੰਨੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨੀ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਰਸਮੀਅਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਬਣੇ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।