ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਧ ਪਾਸੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਛਟਣ ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਜੋ ਨਖਾਂ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ, ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਗੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਬੇ-ਤਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਕਿ ਕਲਾਪਾ ਵਣ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਮਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: "ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੈਕ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਗਯਾ ਆ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਭਾਵ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੇਣ।" "ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਦੂਧ, ਸ਼ਹਿ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਰਾਂਧਿਆ ਤ੍ਰੈ-ਦਸ਼ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।" "ਜਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡੇ, ਜਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਜਮਾਨਾ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ ਕਰੇ।" ਫਿਰ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਯਦੁ, ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਜਯਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲ-ਜੰਘਾ ਸੀ। ਅਨੁ, ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਚੌਥੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸਭਾਨਲ, ਚਕਸ਼ੁ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਸ। ਸਭਾਨਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਲਾਨਲ ਸੀ। ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਨਾਰਾਯਣ ਹੈ, ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਸੁਣੋ, ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ।" ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਸਤਵ ਗੁਣ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖਿਆ। ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਅਵਧਾਰਣ ਯੋਗ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਅਤੇ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਮੂਲ ਅਤੇ ਵਿਲਯ ਹੈ।" ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ 'ਨਾਰਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪਾਣੀਆਂ ਨਰਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਵ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਕੇ ਉਥੇ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਪਿਛਲੇ ਚਕ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ—ਮਛ, ਕਛੂਆ ਆਦਿ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਵਰਾਹ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਡੋਲ, ਸਾਰਵਭੌਮ ਆਤਮਾ, ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਹਾਰਾ ਲਈ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਸੰਨਕ ਆਦਿ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਹਾਰਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਨੀਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸਲਾਮ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ! ਅੱਜ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਉਠਾ ਲਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਭਰੀ ਸੀ।" "ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਠਾਇਆ ਸੀ, ਜਨਾਰਦਨ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਬਣੀ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਜੀਵ, ਆਕਾਸ਼ ਆਦਿ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਸਲਾਮ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸਰਵੋਤਮ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ; ਨਮਨ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਅਵਿਵਕਤ ਮੂਲ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਮਾਂ ਹੀ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਤਾ, ਰੱਖਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਹੋ; ਰਚਨਾ, ਰਖਿਆ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਜਦ ਵਿਸ਼ਵ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।" "ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਚੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?" "ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵਿਅਪਤ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸਹਾਰਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਬਣੀ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਧਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੂਖਸ਼ਮ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅਨੰਤ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅਵਿਵਕਤ ਤੇ ਵਿਵਕਤ, ਪ੍ਰਭੂ!" "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਨਿਮਣ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਮਾਲਕ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ! ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਸ਼ਟ-ਉਚਾਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਓਮ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਗਾਂ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਵੇਦ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ-ਪੁਰਸ਼ ਹੋ, ਹਰੀ; ਸੂਰਜ, ਹੋਰ ਗ੍ਰਹ, ਤਾਰੇ, ਨਕਸ਼ਤਰ, ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਤੁਸੀਂ ਹੋ।" "ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼, ਤੁਸੀਂ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਿਰਸਰੂਪ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਤੇ ਅਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਹਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਸਭ ਨੂੰ, ਤੁਹਾਨੂੰ, ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਬਾਰ-ਬਾਰ, ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਹਾਰਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਸਾਮ-ਵੇਦ ਦੇ ਗੀਤ ਵਰਗਾ ਗੂੜ੍ਹ ਗੂੰਜਦਾ ਧੁਨੀ ਕਰਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ।" "ਫਿਰ, ਮਹਾ ਵਰਾਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਖਿੜੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਢ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉਭਰਿਆ, ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।" "ਜਦ ਉਹ ਉਭਰਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸੰਨੰਦਨ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਸਤਹ ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਗੂੰਜ ਉਠੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਵਸਦੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਚਲ ਫਿਰ ਰਹੇ।" "ਜਦ ਮਹਾ ਵਰਾਹ ਉਭਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਗੀਲਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸਰੂਪ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵਸਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ।" "ਜੋ ਯੋਗੀ ਲੋਕ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ, ਉਹ ਸੰਨੰਦਨ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਹਾਰਾ, ਅਡੋਲ, ਉੱਚੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ।" "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੇਸ਼ਵ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ ਧਾਰੀ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਲਕ ਹੋ—ਤੁਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ।