ਧਰਤੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਕੁੰਡਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਹੇ ਧਨਵੰਤੇ, ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਦਯਾਲੂ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਿਘਟਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਹੋ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ—ਤੁਸੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਏਂ ਕੀਵੀਂ ਵਡਿਆਈਆਂ? ਤੁਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਕੀ ਉਦੇਸ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਦਇਆ ਕਰੋ; ਜੋ ਕੁਝ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾ ਮੰਨੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰਿਆ ਹੈ।” ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ‘ਤੇ, ਧਨਵੰਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਤਾ, ਨੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਰਤਨ ਲੈ ਲਈ। ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਕਾਮਬੋਜ ਦੇ ਇਕੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨਾਲ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਦੈਤ ਦਾ ਸਾਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗਰੁੜ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਅਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚਲਿਆ। ਹਰੀ, ਜਦੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ; ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਕੋਲ ਨਮਾਨੇ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ‘ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਅਕਤੀਸ਼ਟ ਕੁੰਡਲ ਦਿੱਤੇ; ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਵੀ ਦੱਸੀ। ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਨਿਰਭਰਤਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਤਾ। ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਗੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹਨ, ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਸਰੂਪ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਰਨ, ਲੰਬਾਈ ਆਦਿ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜਨਮ ਆਦਿ ਤੋਂ ਅਸਪ੍ਰਸ਼, ਸੁਪਨਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਂਝ, ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਅਤੇ ਤੱਤ ਹੋ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ। ਤੁਸੀਂ ਕਰਤਾ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ—ਦੁਆਰਾ। ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਸਿੱਧ, ਸੱਪ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਗੰਧਰਵ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ— ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਰੁੱਖ, ਝਾੜੀਆਂ, ਲਤਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਾਹ— ਸਭ ਸਰੀਰ—ਵੱਡੇ, ਮੱਧਮ, ਅਤੇ ਛੋਟੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹਨ—ਜੋ-ਜੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ— ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਭਟਕਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ, ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਅਸਲੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਥਾਂ ਅਣ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜੋ-ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ‘ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ’ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ‘ਮੈਂ’ ਤੇ ‘ਮੇਰਾ’ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਭਾਵਨਾ—ਇਹ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਆਪਣੀ ਕਰਮ-ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ। ਸਭ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਉਤਪੰਨ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੁਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੁਖ-ਨਾਸ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਹੇ ਧਨਵੰਤੇ, ਇਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ‘ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ। ਕੰਨ-ਢੱਕਣ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਲੰਗੋਟੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ, ਜੇ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਤੇ ਅਪਰਾਧ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ‘ਤੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਭਟਕਾਵਾ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੋ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਹੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਕ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨੰਦਾ ਗਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਰੂਪ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ‘ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ—ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ।” ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਮੁਸਕਰਾਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਤਾ ਹੋ; ਦਇਆ ਕਰੋ ਤੇ ਕੋਈ ਵਰ ਦੋ।” ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੋਵੋਗੇ।” ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਇਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵਧਾਪਾ ਜਾਂ ਵਿਗਾੜ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ; ਤੁਹਾਡਾ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸਥਿਰ ਰਹੇਗਾ।