ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਤ ਕਹੀ, ਤਦ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾਏ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਗ੍ਜਯੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਇੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਪ੍ਰਾਗ੍ਜਯੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦੇ ਆਲ੍ਹੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਮੁਰਾ ਦੇ ਫੇਂਕਿਆਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਰੇਜ਼ਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕਟਾਰਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਿ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਫੇਂਕੀਆਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮੁਰਾ ਉੱਠਿਆ, ਪਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚਕ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਪੰਜਜਨ ਨਾਮ ਦੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜਯੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਨਰਕਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਭੌਮ ਨਰਕਾ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕ੍ਰ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਨਰਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਧਰਤੀ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ 'ਚ ਮੈਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਛੁਹ ਨਾਲ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਕੁੰਡਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਮੇਰੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹੋ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ?" "ਤੁਸੀਂ ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਹੋ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ? ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ; ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ; ਨਰਕਾ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ "ਤਾਂ ਹੋਵੇ" ਕਹਿ ਕੇ, ਨਰਕਾ ਦੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਰਤਨ ਲਏ। ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਾਥੀ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ, ਅਤੇ ਕਾਮਬੋਜ ਦੇ ਦੋ ਲੱਖ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕਾ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਹਰਿ ਨੇ ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰਖ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨਾਲ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਗਰੁੜ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਅਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ; ਦੇਵਤਾ, ਹੱਥ 'ਚ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਕੋਲ ਆਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਫੈਦ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਕੁੰਡਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ; ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਆਦਿਤੀ, ਮਨੋਂ ਮਨ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਿਘਨ ਦੇ, ਹਰਿ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ: "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ-ਅਤਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ। ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮੂਲ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਦੁੰਦ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ।" "ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਲਪਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚਿੱਟਾ, ਲੰਮਾ ਆਦਿ, ਤੋਂ ਪਰੇ; ਜਨਮ ਆਦਿ ਤੋਂ ਅਸਪ੍ਰਸ਼, ਸੁਪਨੇ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਮ, ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਤੱਤ ਹੋ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ।" "ਤੁਸੀਂ ਕਰਤਾ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਰਾਹੀਂ। ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸਿੱਧ, ਸਪ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—" "ਪਸ਼ੂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ, ਰੇੰਗਣ ਵਾਲੇ, ਅਣਗਣਿਤ ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਘਾਹ—" "ਸਭ ਦੇਹਾਂ—ਵੱਡੀਆਂ, ਮੱਧਮ, ਛੋਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹਨ—ਜੋ ਵੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—" "ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਜਾਣ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕ 'ਅਸਲੀ' ਨੂੰ 'ਝੂਠਾ' ਸਮਝ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਵੀ ਭਾਵਨਾ 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ' ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ—ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਕਰਤਵ-ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਤਮ-ਮੁਕਤੀ ਲਈ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਹਰਿ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਪਾਇਆ।