ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਰੁਕਮੀ ਅਤੇ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਏ ਸ਼ਤਰੰਜ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੋਂ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ?” ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਧੁਨ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਰੁਕਮੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਝੂਠ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਬਿਨਾ ਬੋਲਿਆਂ ਵੀ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨੇਤਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਸ਼ਤਰੰਜ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਉਠਾ ਕੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਹੱਸਿਆ ਸੀ, ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੋਨਿਆਂ ਦਾ ਥੰਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਾਜਸੀ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਮਧੁਸੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੁਕਮੀਨੀ ਅਤੇ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਆਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਹਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆ ਚੁੱਕੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਧੇਨੁਕਾ, ਕੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ। ਕਾਂਸ, ਕੁਵਲਯਪੀਡਾ, ਪੁਤਨਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਘਨਕਾਰੀ ਤੁਸੀਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ, ਤਾਂ ਯਾਜਕਾਂ ਵਲੋਂ ਯਜਨਾ ਦੀਆਂ ਭਾਗਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਕਾਰਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਸਮਾਧਾਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੋ। ਨਰਕਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੈਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਛਤਰੀ, ਮੰਦਰ ਪਰਬਤ ਦੀ ਜਵਾਹਰਤ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਕੁੰਡਲ ਚੁਰਾ ਲਈ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਦਿਤੀ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਵਹੀ ਕਾਲੀ ਉਲਟੀ ਵੀ ਹੜਪ ਲੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਕਰਮ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸੋ ਸੋਚੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁਸਕਰਾਏ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉੱਤਮ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਠੇ। ਉਹ ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਇੰਦਰ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਪਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਨਗਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੀ ਘੇਰਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੁਰਾ ਦੇ ਫਾਂਸਿਆਂ ਦੀ ਘੇਰਬੰਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਸਤਰੇ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਹਰੀ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਹ ਫਾਂਸੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਮੁਰਾ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੁਰਾ ਦੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਚੱਕਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਤੀਤਲੀ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਪੰਜਜਨ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਨਗਰ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਥੇ ਨਰਕਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਭੌਮ ਨਰਕਾ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਨਰਕਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ, ਅਦਿਤੀ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: “ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਠਾਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਕੁੰਡਲ ਲੈ ਲਵੋ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਹਾਰ, ਲੀਨ ਕਰਨਹਾਰ, ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਹੋ, ਅਚਯੁਤ—ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਕਰਤਾ ਤੇ ਕਰਮ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੋ; ਜੇਹੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਹੈ? ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ; ਨਰਕਾ ਵਲੋਂ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਗਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰਿਆ ਹੈ।” ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ “ਠੀਕ ਹੈ” ਆਖਿਆ, ਤੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਰਤਨਾਂ ਲੈ ਲਏ। ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ। ਉਥੇ, ਚਾਰ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕਾਮਬੋਜ ਦੇ ਦੋ ਲੱਖ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੇਖੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੱਤੀ।