ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਜਦੋਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ) ਨੂੰ ਜੂਏ ਦਾ ਕੌਣ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਖੇਡ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਹੈ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਜੂਏ ਦੀ ਖੇਡ ਰਚੀਏ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾਈਏ।" ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੂਏ ਦੀ ਖੇਡ ਲਗਾਈ। ਪਹਿਲੀ ਬਾਜੀ ਵਿੱਚ, ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਵੀ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਜਿੱਤ ਲੀਆਂ। ਪਰ ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਲਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰੁਕਮੀ ਜੂਏ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਮੂਰਖ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਵਿਖਾਏ, ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਬਲਦੇਵ, ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਹਿਰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।" ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੰਦ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਜੂਏ ਦੀਆਂ ਗੋਟੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, "ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ!" ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਚਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ?" ਇਸ ਸਮੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਧਰਮ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਆਖੇ ਵੀ, ਕਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਉਠਿਆ, ਆਪਣੀ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਜੂਏ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦੇ ਉਹ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਹੱਸਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਤੰਭ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਜੋ ਉਸ ਪਾਸੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਰਾਜ ਸਭਾ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੋਈ ਭੱਜ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਮਧੁਸੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੁਕਮੀਣੀ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਭਯ ਤੋਂ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਏ। ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਧੇਨੁਕ, ਜੋ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਕਮਸ, ਕੁਵਲਯਪੀਡ, ਪੁਤਨਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੋ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸੇ ਲਈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਨਰਕਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਈਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਣ ਵਾਲਾ ਛਤਰੀ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਜਵਾਹਰਾਤੀ ਚੋਟੀ, ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਕੰਨਬਾਲੀ ਵੀ ਚੁਰਾ ਲਈ ਹੈ।" "ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਿਤੀ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਸਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਾਲੀ ਉਲਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹੜਪ ਲਿਆ। ਇਹ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸੋਚੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੁਸਕਰਾਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉੱਤਮ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠੇ। ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੰਦ੍ਰ ਵੀ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਮੁਰਾ ਦੇ ਫਾਹਿਆਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਉਸਤਰੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰੀ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਫਾਹੀਆਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਮੁਰਾ ਉੱਠਿਆ, ਪਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੱਕਰ ਦੀ ਧਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਏ, ਤਿਤਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਹਯਗਰੀਵ ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਪੰਜਜਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉੱਥੇ ਨਰਕਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਗੋਵਿੰਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਜਦੋਂ ਭਉਮ ਨਰਕਾ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਨਰਕਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਕੰਨਬਾਲੀ ਲੈ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।