ਰੁਕਮਣੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਵੇਲੇ 'ਚ ਖੜਾ ਹੈ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਇਸ ਉਮਰ 'ਚ ਜੀਵਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਜਵਾਨ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਦੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, "ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਤੇਰੀ ਵੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਆਕਰਤੀ ਮੇਰੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਕਿ ਤੂੰ ਹਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਕੋਠਿਆਂ 'ਚ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਰੌਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੰਬਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਜਨਮ ਚੰਬਰ ਤੋਂ ਬਚਪਨ 'ਚ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।" "ਇਹ ਮਾਯਾਵਤੀ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ੰਬਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੁਣ।" "ਜਦੋਂ ਮਨਮਥਾ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਮਨਮਥਾ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਮਾਯਾਵਤੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਭੋਗ ਤੇ ਆਨੰਦ 'ਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁੰਦਰ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ; ਇਹ ਨਸ਼ੀਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਉਹੀ ਹੈ।" "ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਮ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪਿਆਰੀ ਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਾਰੀ ਤੇਰੀ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਧੂ ਹੈ।" ਫਿਰ ਰੁਕਮਣੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਾ ਉਠਦੇ: "ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!" ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਿਛੜੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਿਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਚਾਰੁਦੇਵਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਸ਼ੇਨਾ, ਚਾਰੁਗੁਪਤਾ, ਭਦਰਚਾਰੁ, ਚਾਰੁਵਿੰਦ, ਸੁਚਾਰੁ, ਚਾਰੁ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਚਾਰੁਵਰਿਆ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ ਚਾਰੁਮਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀਆਂ: ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤਰਵਿੰਦਾ, ਨਗਨਜਿਤ ਦੀ ਧੀ ਸਤਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ। ਜੰਬਵਤੀ, ਰੋਹਿਨੀ, ਮਦਰਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਸੁਸ਼ੀਲਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੀਲਭੰਡਨਾ ਵੀ ਹਨ। ਸਤਭਾਮਾ, ਸਤ੍ਰਜਿਤ ਦੀ ਧੀ, ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣਾ, ਅਤੇ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹੋਰ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਸੁਭਾਗਨ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ 'ਚ ਵਿਆਹ ਲੈ ਆਇਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਹਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਲਈ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਪੋਤੀ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ; ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਸੌਰੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੋਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਭੋਜਕਟਾ ਗਏ। ਜਦ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹਲਾਯੁਧਾ (ਬਲਦੇਵ) ਜੂਆ 'ਚ ਅਣਪ੍ਰਤਿਭ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ 'ਚ ਵੱਡੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੂਏ 'ਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹਰਾ ਦਈਏ?" ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭਾ 'ਚ ਜੂਆ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਪਨ੍ਹੀ 'ਚ, ਬਲਾ (ਬਲਦੇਵ) ਰੁਕਮੀ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ 'ਤੇ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਪਨ੍ਹੀ 'ਚ, ਰੁਕਮੀ ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ 'ਤੇ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰੁਕਮੀ ਜੂਏ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਲਿੰਗ ਦਾ ਮੂਰਖ ਰਾਜਾ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਹੱਸਦਾ ਹੈ, ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਕਮੀ, ਮਾਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਬਲਦੇਵ, ਜੂਏ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਜੂਏ 'ਚ ਮਾਣ ਦੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਸਮਝਿਆ।" ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਰੁਕਮੀ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਹਲਾਯੁਧਾ (ਬਲਦੇਵ) ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਕਮੀ ਜੂਏ ਦੀਆਂ ਗੋਟੀਆਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਲਦੇਵ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ!" ਰੁਕਮੀ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਕਹਿੰਦਾ, "ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ!" ਇੰਝ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਤੁਸੀਂ ਐਲਾਨਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੰਝ ਜਿੱਤਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਜਿੱਤਿਆ?" ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ, ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: "ਬਲਾ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ; ਰੁਕਮੀ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਹਨ। ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕਹੇ, ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਬਲਦੇਵ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ਤਰੰਜ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲਦੇਵ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਉਸਦੇ ਦੰਦ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਸੀ—ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਬਲਦੇਵ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਥੰਮ ਫੜ ਕੇ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੁਇਜਾਤਿ, ਸਾਰੀ ਰਾਜ ਸਭਾ, ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਚੀਕ ਪਾ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਬਲਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ), ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵਾਰਕਾ 'ਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਮਸਤ ਐਰਾਵਤ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ 'ਚ ਆ ਕੇ ਹਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮਾਂਗ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਵਾਪਸੀ, ਮਾਯਾਵਤੀ ਦੀ ਸੱਚਾਈ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਾਸਤ, ਰੁਕਮੀ ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਦਾ ਜੂਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਆਮਦ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਕ ਕਥਾ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।