ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਗਯਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਫਲ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਿਕਾ, ਸਨੀਵਾਰਾ, ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਿਆਮਕਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਜੰਗਲੀ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਉਚਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੌ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਮੂੰਗ, ਗੇਹੂੰ, ਚੌਲ, ਤਿਲ, ਮਟਰ, ਕੋਵਿਦਾਰ ਅਤੇ ਸਰੋਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜਿਹੜੇ ਅਨਾਜ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਰਾਜਮਾਸ਼, ਅਨੂ ਅਤੇ ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਲ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੌਕੀ, ਗ੍ਰਿਞਜਨ, ਪਿਆਜ਼, ਮੂਲੀ, ਗੰਧਾਰਕ, ਕਰੰਬਾ ਅਤੇ ਖਾਣਕਾਂ ਖਾਣਾ ਵਾਲਾ ਲੂਣ ਵੀ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲਾਲ ਰੇਜਨ ਅਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਲੂਣ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਜੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ। ਜਿੱਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਿਘਨ ਰਹਿਤ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮਾੜੀ ਗੰਧ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਫੇਨ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਇਕ-ਖੁਰ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ), ਊਂਠ, ਭੇੜ, ਰਸਤਾ ਜਾਂ ਭੈਂਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨੂੰ ਹਿਜੜੇ, ਅੰਤਜਨ, ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ, ਪਾਪੀ, ਨਾਸਤਿਕ, ਰੋਗੀ, ਕਾਂ, ਕੁੱਤੇ, ਨੰਗੇ, ਬਾਂਦਰ, ਪਿੰਡ-ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਸੂਰ ਦੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਭਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੱਚੀਆਂ, ਅਸ਼ੁੱਚਤਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਮੁਰਦੇ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਖੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤਿਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਖੇਰਿਆਂ ਨਾ ਜਾਣ। ਨਖ, ਵਾਲ, ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਬਾਸੀ ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਗੋਤਰਾ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਨ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਲਾਪਾ ਵਨ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਮਨੁਪੁਤ੍ਰ ਇක්ෂਵਾਕੁ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਸੀ—"ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਜੋ ਗਯਾ ਆ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇਣ।" "ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਬਣੀ ਖੀਰ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਭੇਟ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇ।" ਜਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵਧੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਸਾਂਡ ਛੱਡੇ, ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ્ઞ ਕਰੇ। ਹੁਣ, ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਜਯਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਘਾ ਸੀ। ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਚੌਥੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨੁ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸਭਾਨਲ, ਚਕਸ਼ੁ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਸ। ਸਭਾਨਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਲਾਨਲ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰਚੇ, ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।" ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਈ। ਸੁਣੋ, ਕਿਵੇਂ ਜਗਤਪਿਤਾ, ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਗੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖਿਆ। ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਅਕਲਪਨਯੋਗ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੂਪੀ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਲਯ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਜਲਾਂ ਨੂੰ 'ਨਾਰਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਨਾਰਾ, ਨਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਕਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਪੂਰੇ ਜਲ-ਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਭਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ—ਮੱਛ, ਕੱਛੂਆ ਆਦਿ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਜਗਤਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਯਜ్ఞ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਆਏ। ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੰਨਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਭਾਰਣ ਲਈ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੀਚਲੇ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉਭਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਵ ਭਰਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਉਭਾਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਓਟੋਂ ਉਭਰੀ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਭਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਬਣੀ ਹਾਂ; ਆਕਾਸ਼ ਆਦਿ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹਨ। ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਜੋ ਅਵਿਅਕਤ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰਕ ਹੋ; ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਵੋਚਤਤੱਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਰੂਪ ਸੁਰਗਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਮੁਕਤੀ ਕੌਣ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਜਾਂ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੋਕ ਮਾਧਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਾਰ ਹੋ, ਜੋ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੂਖਮ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਅਨੰਤ, ਅਵਿਅਕਤ ਤੇ ਵਿਅਕਤ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੰਗੀ।