ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਇਹ ਅਨੋਖਾ ਰਤਨ, ਸੁਧਰਮਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸਭਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ; ਯਾਦਵ ਇਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣ।" ਕਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਪਾਏ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਵਾਯੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਈ ਗਈ ਇਸ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਥੀ ਨਾਲ ਵਸਿਆ। ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁੱਧਿ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ। ਫਿਰ, ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਅਵੰਤਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਾਸੀ ਸੰਦੀਪਨੀ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਗਏ। ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਬਣ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਦਿਖਾਉਂਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆ, ਸਮੂਹ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਸਮੇਤ, ਚੌਂਠ (64) ਦਿਨ-ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਲਈ; ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਸੀ। ਸੰਦੀਪਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਲੈਣ ਉਪਰੰਤ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਰੂ-ਦੱਖਣਾ ਚੁਣੋ।" ਸੰਦੀਪਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਤਿ-ਮਾਨਵ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਰੇ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਦੇ ਲੂਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਮੰਗਿਆ। ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਗਏ, ਕੀਮਤੀ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸੰਦੀਪਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ।" ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਜਨ ਨਾਮਕ ਦੈਤ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ। "ਦੈਤ-ਵਧੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੈ," ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਜਾਣਕੇ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਪਾਂਚਜਨ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਸ਼ੰਖ ਲੈ ਲਈ। ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਗਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧੀ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ। ਹਰੀ, ਪਾਂਚਜਨਯਾ ਸ਼ੰਖ ਭਰ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਯਮ-ਪੁਰੀ ਗਿਆ; ਯਮ, ਜੋ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ। ਕਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਸੰਦੀਪਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਮਰਦ-ਅਉਰਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੁੜ ਮਥੁਰਾ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਿਤ੍ਰੇਯਾ, ਵੱਡਾ ਕਾਂਸਾ, ਜੋ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਅਸਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ; ਦੋਨੋਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤੇਈ (23) ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਰਾਮਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਛੋਟੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਲੜੇ। ਫਿਰ, ਬਾਲਾ ਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹਥਿਆਰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਰੀ ਦਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼, ਅਥਾਹ ਤੀਰ-ਕੁੰਡੀ, ਤੇ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆ ਗਏ। ਬਲਭਦ੍ਰ ਦਾ ਹਲ ਤੇ ਸੌਨੰਦ ਮਸਲ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹੇ, ਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ। ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੰਦ-ਚਲਨ ਸੀ, ਜੀਵਤ ਰਹਾ, ਪਰ ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ, ਜਰਾਸੰਧ ਮੁੜ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਇਆ, ਪਰ ਰਾਮਾ ਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਠਾਰਾਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਲੜਿਆ। ਹਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਰਾਸੰਧ, ਭਾਵੇਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਬਾਲਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਹਰ ਜਿੱਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਸੀ। ਇਹੀ ਹੈ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਆਚਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ 'ਤੇ ਛੱਡਦੇ। ਉਹ ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਚਦੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ; ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਛੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ, ਵੰਡ, ਸਜ਼ਾ ਤੇ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਵਰਤਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਆਚਰਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਸਮੇਂ, ਮਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਬੋਲੇ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ, ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਓ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਧੇਗਾ। ਵੱਡੇ ਸਵਰਗਿਕ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੋਗੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਰੱਖੋਗੇ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੋਗੇ।" ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਫ਼ਲਤੂਨ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਵੇਖੇ ਜੋ ਘੱਟ ਖਾਂਦੇ। ਫਿਰ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਆ ਗਿਆ ਜਾਣਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦਾ ਆਸਥਾਨ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ।