ਇਕ ਵਾਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਨਾਮਕ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਮ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਰਕ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਪੋਤਰਾ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ, ਅਤੇ ਤਿਲ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਦਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਦੀ ਵਾਚਨਾ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰੋਧ, ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਪਿਤਰ, ਮਾਤਰਕ ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਸੋਮ ਦੁਆਰਾ ਪਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਯਜਨਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਯੋਗੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਰਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਹਵਿਸ਼, ਮੱਛੀ, ਖਰਗੋਸ਼, ਨੇਵਲਾ, ਸੂਰ, ਬਕਰਾ, ਭੇਡ, ਹਿਰਨ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਦਾ ਮਾਸ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹੀਨੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਦਾ ਮਾਸ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਰੀਣਸਾ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਵੋਰਡਫਿਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ, ਕਾਲਸ਼ਾਕਾ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਉੱਤਮ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ, ਉਹ ਫਲਦਾਈ ਜਨਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਿਕਾ, ਸਨੀਵਾਰਾ, ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਿਆਮਾਕਾ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਜੌ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਮੂੰਗ, ਗਹੂੰ, ਚਾਵਲ, ਤਿਲ, ਮਟਰ, ਕੋਵਿਦਾਰ ਅਤੇ ਸੜੋਂ—all ਇਹ ਠੀਕ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਨਾਜ ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੇ ਭੇਟ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਰਜਮਾਸ਼, ਅਨੂ ਅਤੇ ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਲੌਕੀ, ਗ੍ਰਿਞਜਨ, ਪਿਆਜ਼, ਮੂਲੀ, ਗੰਧਾਰਕ, ਕਰੰਬਾ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਲੂਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਲਾਲ ਰੇਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਲੂਣ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੁਧ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਗਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਅਤੇ ਵਾਸਦਾਰ ਅਤੇ ਝਾਗ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਖੁਰ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਉਠ, ਭੇਡ, ਪਥ ਅਤੇ ਮਹਿਸੀ ਦੇ ਦੁਧ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨੂੰ ਹਿਜੜੇ, ਚੰਡਾਲ, ਮਿਲੀ ਜਾਤੀ ਦੇ, ਦੁਸ਼ਟ, ਨਾਸਤਿਕ, ਰੋਗੀ, ਕਾਂ, ਕੁੱਤੇ, ਨੰਗੇ, ਬਾਂਦਰ, ਪਿੰਡ-ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਸੂਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਜਾਂ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਸ਼ੁਧ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਿਲਾਂ ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛਿੜਕਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਨਖ, ਵਾਲ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਸ਼ੁਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਬਾਸੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਕਲਾਪਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ, ਮਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਸੀ। "ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਨੇਕ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਗਯਾ ਆ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਣ।" "ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਕੋਈ ਹੋਵੇ ਜੋ ਬਾਰ੍ਹਵੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ, ਦੁਧ, ਸ਼ਹਿਦ, ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਾਵਨ, ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਅਤੇ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਕਰੇ।" "ਜਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਸਾਂਡ ਛੱਡੇ, ਜਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰੇ।" ਹੁਣ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਯਦੁ, ਯਯਾਤਿ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਜਯਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲ-ਜੰਘਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਯਯਾਤਿ ਦੇ ਚੌਥੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨੁ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸਭਾਨਾਲਾ, ਚਕਸ਼ੁ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਸ। ਸਭਾਨਾਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਲਾਨਾਲਾ ਸੀ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਕਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ!" ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਨਾਰਾਯਣ ਹੈ, ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ; ਸੁਣੋ, ਕਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਦੇਵ, ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਗੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਤਵ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖਿਆ। ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਸਰਵੋਚ, ਅਗੋਚਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮੂਲ ਅਤੇ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਲੀਨਤਾ ਹੈ।" ਪਾਣੀ ਨੂੰ 'ਨਾਰਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਨਰਾ ਦੇ ਸੰਤਾਨ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦੇਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਉਪਾਯ ਸੋਚਿਆ। ਪਿਛਲੇ ਚਕ੍ਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੱਛੀ, ਕੁੱਛ, ਆਦਿ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਾਰਾਹ (ਸੂਰ) ਦਾ ਸਰੂਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਲਈ ਵੇਦ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੰਕਾਦਿਕ ਆਦਿ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਉਹ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਏ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਨਰਕ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਭਾਗ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।