ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਰਚਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਹਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਰਮ ਤੇ ਨਵਜਵਾਨ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸਖਤ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਭਦ੍ਰ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਨਵਜਵਾਨੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੌਣਕ ਵਿਚ ਹਨ, ਪਰ ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੈਤ ਪਹਲਵਾਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਬੱਚਾ ਅਤੇ ਇਕ ਤਾਕਤਵਰ ਆਦਮੀ ਦੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਚੁੱਪਚਾਪ ਦੇਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਨਿਆਂਕਾਰੀ ਚੁੱਪ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਰੀ, ਆਪਣਾ ਪੱਟਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਬਲਭਦ੍ਰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਇਆ; ਇਹ ਅਜੀਬ ਸੀ ਕਿ ਧਰਤੀ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਟੁੱਟੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਜਦਕਿ ਦੈਤ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਜੋ ਪਹਲਵਾਨੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ। ਹਰੀ ਅਤੇ ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕੇ, ਝਟਕੇ ਅਤੇ ਪਹਲਵਾਨੀ ਦੇ ਦਾਅ-ਪੇਚ ਨਾਲ ਲੜਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮ-ਘੁੰਮ ਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਮੁੱਕੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਖਤ ਸਨ। ਇਹ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲੱਤਾਂ, ਧੱਕਿਆਂ ਤੇ ਪਕੜਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਹਥਿਆਰ-ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭੜਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਚਾਣੂਰ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਜਟਾ ਹਿਲਾਈ। ਜਦ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ-ਘਟਦੀ ਲਗਦੀ, ਤਦ ਕংস ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਰੁਕਵਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਵਾਜਾ-ਸਾਜਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਅਨੇਕ ਦਿਵਿਆ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਇਕੱਠੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਹਿ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਕੇਸ਼ਵ, ਚਾਣੂਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ!”। ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਵੈਰੀ-ਵਿਜੇਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਜਦ ਚਾਣੂਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡੀ ਗਿਆ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਖੂਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨਾਲ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਮੱਥੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਗੋਡੇ ਨਾਲ ਠੋਕ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪਹਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਪਹਲਵਾਨ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਕੁਦ ਪਏ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਕংস, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰਖ਼ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: “ਇਹ ਦੋ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਭੀੜ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇਥੋਂ ਕੱਢੋ!”। “ਨੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿਚ ਫੜੋ! ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਉਮਰ-ਹੀਨ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹੋ!”। “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵੀ ਲੈ ਲੋ!”। ਜਦ ਕংস ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੱਸਿਆ, ਉੱਚੀ ਉਡਦੀ, ਮਚ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਕংস ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਕੇਸ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਕਿਰਤਨ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕংস ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਸ ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਉਠਾਇਆ, ਨੇ ਕংস, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਕংস ਦੇ ਕੇਸ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਝਟਕੇ ਤੇ ਖਿੱਚਣ ਨਾਲ, ਕংস ਦੀ ਲਾਸ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕংস ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸੁਨਾਮਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਪਰ ਬਲਭਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੀ ਭੀੜ 'ਹਾਏ!' ਕਰ ਉਠੀ, ਜਦ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਫਰਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾਂ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ। ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਕੀਤੇ ਵਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਸ੍ਰੀ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੀ ਉਬਾਰ ਕਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਵਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੇਸ਼ਵ।” “ਤੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।” “ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਾਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਪੂਰਵ ਤੇ ਭਵਿੱਖ, ਸਭ ਤੂੰ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ।” “ਤੂੰ ਯਜਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਹੇ ਅਚਿਉਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਤੂੰ ਯਜਨ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚਤ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।” “ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਦਿ ਹੈ।” “ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਇਨਕਾਰ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਪਿਆਰ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੋਹ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਦੈਤ ਪਹਲਵਾਨਾਂ ਤੇ ਕংস ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ-ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ, ਜਗਤ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਈ।