ਜਦੋਂ ਵਾਜਾ-ਗੀਤ ਵਜ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਚਾਣੂਰ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਉछਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹجوم ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਟਕ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਲਚਲਾਂ ਵਿਚ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਗੋਪਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਅਜੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ, ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਆਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਹਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਵਤ ਦੇ ਉਕਸਾਉਣ 'ਤੇ, ਦੋ ਗੋਪ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ। ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ। ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹਾਥੀ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਉਕਸਾਉਣ 'ਤੇ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵ—ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗਰਜਿਆ। ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਸ਼ੌਰੀ, ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਰਗਾ ਜੋਰ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬਚਪਨ ਦੀ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦਾ ਖੱਬਾ ਦੰਦ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਵਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਞ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਸੱਜਾ ਦੰਦ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਰੋਹਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ। ਬਲਭਦ੍ਰ ਦੀ ਖੇਡ ਵਾਲੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪੈਣ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਵਤ ਦੀ ਉਕਸਾਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਭਦ੍ਰ—ਲਹੂ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਦੋ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਾਣ ਨਾਲ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਵੱਡੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ। ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬਲਭਦ੍ਰ ਹੈ!" "ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਰਥ ਉਲਟਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਵ੍ਰੱਖ ਤੋੜੇ।" "ਇਹ ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਲੀਆ ਨਾਗ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਉਠਾਇਆ।" "ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕਾ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ੀ—ਇਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਉੱਚ-ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਦੇਖੋ, ਇਹ ਅਚੂਤ ਹੈ।" "ਇਹ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਬਲਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਾਣ ਨਾਲ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਨਾਰੀ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ।" "ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਠਾਉਣ ਵਾਲਾ ਗੋਪ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਜ ਥੱਲੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ।" ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਹਿਰਦਾ, ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿਮਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਢਾਪਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਵਿਹਲੀਆਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾ ਮਿਟਕਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਤੋਂ ਰੁਕਦੇ ਨਹੀਂ। "ਮਿੱਤਰਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲ ਹਨ, ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।" "ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਕਮਲ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਿਮਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ; ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਜਨਮ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੋਵੇ।" "ਦੇਖੋ, ਸੁੰਦਰਿਓ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਜੋੜੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਮਕ।" "ਤੁਸੀਂ ਬਲਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਦੁੱਧ, ਚੰਦ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ?" "ਮਿੱਤਰ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖੋ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨੂੰ ਤੱਕੋ।" "ਮਿੱਤਰੋ, ਦੇਖੋ—ਹਰੀ ਚਾਣੂਰ ਵੱਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲਈ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਹੀਂ—ਕੀ ਵੱਡੇ ਇਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ?" "ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮੇਲ ਖਾਵੇਗਾ?" "ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਚਾਣੂਰ ਆਗੂ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹਨ।" "ਇਹ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਨਿਰਣੇ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਕਿ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਦਮੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੁਕਾਬਲਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ, ਭਾਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਆਪਣੀ ਕਮਰ-ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵਿਚ ਉੱਚਲਿਆ।" "ਬਲਭਦ੍ਰ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉੱਚਲਿਆ; ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਕਦਮ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਟੁੱਟੀ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਜਦਕਿ ਦੈਤ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਹਰੀ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਲਟਿਆ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚੋਟਾਂ ਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀਆਂ ਪਕੜਾਂ ਲਾਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲੱਤਾਂ, ਧੱਕਿਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰੈਪਲਿੰਗ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਇਹ ਲੜਾਈ, ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੀ, ਜਸ਼ਨ ਦੇ ਜਥੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਚਾਣੂਰ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਉੱਨਾ ਸਮੇਂ ਗੋਪ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ, ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।