ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੁਸ਼ਟ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗਾ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹਨ।” ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਚਾਹੇ ਠੀਕ ਰਸਤੇ ਜਾਂ ਠੱਗੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਜਾਂ ਆਮ ਇਨਾਮ ਪਾਵੋਗੇ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੁਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੰਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੰਭਾਲਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਕੁਸਤੀ ਦੇ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆਉਣ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣ।” ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੰਸ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਤੇ ਲੋਕ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਸੀ ਸੀਟਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਕੁਸਤੀਆਂ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੰਸ ਨੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ; ਕੰਸ ਖੁਦ ਉੱਚੇ ਚਬੂਤਰੇ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਚਬੂਤਰਿਆਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਨਚਨੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ। ਨੰਦ, ਗਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਬੂਤਰਿਆਂ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਅਕਰੂਰ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਚਬੂਤਰਿਆਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਆਏ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਆਖਰੀ ਪਲ ਤੇ ਵੀ, ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਸੋਚਦੀ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੀ।” ਜਦੋਂ ਵਾਦਯੰਤਰ ਵੱਜਣ ਲਗੇ ਅਤੇ ਚਾਣੂਰਾ ਉਡਦੀ ਫਿਰਦਾ, ਭੀੜ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਟਕ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਹੌਲ੍ਹਾ ਹੌਲ੍ਹਾ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ, ਗਵਾਲੇ ਦੀ ਵੇਸ਼ਭੂਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਹੁਣ ਵੀ ਬੱਚੇ, ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਆਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਾ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਮਹਾਵਤ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੋ ਗਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਸਤੇ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਅਖਾੜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਹਾਥੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਬਲਦੇਵ, ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਾਧਵ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟਕਰਤਾ, ਇੱਕ ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ ਹੋਈ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜੀ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਨਸ਼ਟਕਰਤਾ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੌਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਇਰਾਵਤ ਵਰਗੇ ਬਲ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਚਪਨ ਦੀ ਖੇਡ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲੰਮੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖੱਬਾ ਦੰਦ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਵਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਇੱਕ ਹੀ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਸੱਜਾ ਦੰਦ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੰਭਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹਾਥੀ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਾ ਨੂੰ, ਮਹਾਵਤ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦੋ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਿਰਨਾਂ ਵਿਚ, ਖੇਡ-ਭਰਿਆ ਅਭਿਮਾਨ ਨਾਲ ਚੁੰਘਦੇ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਮਹਾਂ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਲੋਕ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬਲਭਦ੍ਰ ਹੈ!” “ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਰਥ ਉਲਟਿਆ, ਅਤੇ ਜੁੜੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜੇ।” “ਇਹ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਲੀਅ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ; ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ।” “ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਧੇਨੁਕਾ, ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ — ਉਹਨਾਂ ਮੰਦ-ਭਾਗੀ ਨੂੰ, ਇਹ ਉੱਚੇ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਵੇਖੋ, ਇਹ ਅਚੂਤ ਹੈ।” “ਇਸ ਦਾ ਵੱਡਾ-ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਬਲਭਦ੍ਰ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ।” “ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ, ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਅਰਥ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਗਵਾਲਾ ਵਜੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇਗਾ।” “ਇਹ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਮਹਾਂ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ।” ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਹਿਰਦਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਮੁੜ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਢਾਪਾ ਛੱਡ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਸੀ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ, ਬਿਨਾ ਝਪਕੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਟਾਉਣ ਨਾ ਦੇ ਰਹੀਆਂ। ਮਿੱਤਰੋ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ; ਆਉ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰੀਏ। ਵੇਖੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਮਹਾਂ ਚਮਕ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਸ਼ਟਕਰਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ। ਤੂੰ ਬਲਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦੂਧ, ਚੰਦ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਵੇਖ, ਮਿੱਤਰ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਤੇ ਚਾਣੂਰਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵੇਖ। ਮਿੱਤਰੋ, ਵੇਖੋ—ਹਰੀ ਚਾਣੂਰਾ ਵੱਲ ਕੁਸਤੀ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਹੀਂ—ਕੀ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਇਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ?