ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੀ ਕੁਰਾਪਨ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਬਣ ਗਈ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਚੁਲਬਲੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਓ।" ਉਸਦੇ ਅਜਿਹੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਹੱਸ ਪਿਆ ਅਤੇ ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਰਾਪਨ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਲੇਪ ਕੁਬਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ," ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਚੀ ਹੰਸੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਾਈ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਭਗਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼-ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਜਦੋਂ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਤਾਨਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਉਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ ਉਪਰੰਤ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਮੰਡਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੰਸ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਕੰਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਲਈ ਖ਼ਤਰਾ ਹਨ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਨਾਮ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ।" "ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਨਸਾਫ਼ ਨਾਲ ਜਾਂ ਛਲ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੋਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਸ਼ ਜਾਂ ਆਮ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇਗਾ।" ਇੰਝ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਾਹੂਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਕਰ।" "ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਇੱਥੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਤਾ ਜਾਵੇ।" ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਤਿਆਰ ਹਨ ਤੇ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਸੀ ਅਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਕੰਸ ਵਲੋਂ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਕੰਸ ਆਪ ਉੱਚੇ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮੰਚ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਮੁੱਖ ਨਚਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੈਠਕਾਂ ਸੀ। ਨੰਦ, ਹੋਰ ਗਵਾਲੇ ਵੱਖਰੇ ਮੰਚਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ; ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਮੰਚ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜੇ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਖਰੀ ਪਲ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੀ।" ਜਦੋਂ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜੀ, ਚਾਣੂਰ ਉੱਛਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀੜ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਟਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੇ, ਹੁਣ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ, ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਮਾਹੂਤ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਦੋਹਾਂ ਗਵਾਲੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹਾਥੀ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ। ਫਿਰ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਫੜੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਚਪਨ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖੱਬਾ ਦੰਦ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਮਾਹੂਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਤੁਰੰਤ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਸੱਜਾ ਦੰਦ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋਰ ਮਾਹੂਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਉੱਛਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਹਾਥੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਤੇ ਰਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੰਦ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਫੜੇ, ਹਿਰਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਮਾਣ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦੇ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਮਹਾਨ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਚ ਗਿਆ। ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬਲਭਦ੍ਰ!" "ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਅਰਜੁਨ ਵ੍ਰੱਖ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।" "ਇਹ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਲੀਆ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ; ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ।" "ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਵੇਖੋ, ਇਹ ਅਚੁਤ ਹੈ।" "ਇਹਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਬਲਭਦ੍ਰ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਗਵਾਲਾ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਉੱਠਾਏਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।