ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮਾਲਾਕਾਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਤਾਂ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਓਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਬਜਾ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਚੰਬਨ ਅਤੇ ਅਤਰ ਦੀਆਂ ਪੇਲੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਬਨ ਕਿਸ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ?” ਕੁਬਜਾ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹਰੀ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ? ਮੈਂ ਕੰਸ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹਾਂ, ਤਿਵਕ੍ਰਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਚੰਬਨ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ। ਕੰਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਚੰਬਨ ਚਾਹੀਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਖ਼ਾਸ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਚੰਬਨ ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਸੋਹਣੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਭੀ ਚੰਬਨ ਲਾ ਦੇ।” ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਲੈ ਲਵੋ,” ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਉਚਿਤ ਚੰਬਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਗਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਫੈਦ ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਜੋ ਚਿਕਿਤਸਾ ਵਿਦਿਆ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਕੁਬਜਾ ਦੀ ਠੋਡੀ ਫੜੀ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਈ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਚੰਚਲਤਾ ਨਾਲ, ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਫੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਓ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਲਗਾਈ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼-ਸ਼ਾਲਾ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਧਨੁਸ਼ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ। ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਐਸਾ ਭਾਰੀ ਧੁਨਿ ਹੋਈ ਕਿ ਪੂਰੀ ਮਥੁਰਾ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਜਦੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਸ਼ਾਲਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੰਸ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਕੰਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਗੋਆਲੇ ਮੁੰਡੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਖਤਰਾ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਸ਼ ਜਾਂ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇਗਾ।” ਫਿਰ ਕੰਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਹਾਵਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੋਆਲੇ ਮੁੰਡੇ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।” ਸਾਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਤੇ ਮੌਤ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ 'ਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਸੀ ਬੈਠਕਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਬੈਠੇ। ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ ਤੇ ਦਰਸ਼ਕ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੰਸ ਵੱਲੋਂ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਕੰਸ ਖੁਦ ਉੱਚੇ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਮੁੱਖ ਨਾਚਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਨੰਦ, ਹੋਰ ਗੋਆਲੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਖਰੀ ਪਲ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸ ਵੱਲ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖੀ, ਸੋਚਦੀ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੀ।” ਜਦੋਂ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਚੱਲੀ, ਚਾਣੂਰ ਉੱਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ, ਤੇ ਭੀੜ ਵਿਚ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ। ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਟਕਰਾਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ, ਬਲਭਦਰ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਗੋਆਲੇਆਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਹਜੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ, ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਵਤ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ, ਦੋਹਾਂ ਗੋਆਲੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਭਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜੇ। ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਫੜੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੁਮਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਵਿਚ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦਾ ਖੱਬਾ ਦੰਦ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਮਹਾਵਤ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਸਿਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਭੀ ਸੱਜਾ ਦੰਦ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਮਹਾਵਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਤੇ ਕੌਤੁਕ ਨਾਲ, ਕੰਸ ਦੇ ਜੁਲਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।