ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਯਾਦਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿਚ ਇਕੱਲੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨਾ ਜਾਓ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਕਮਸਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਕਾਲੇ ਗਏ ਹਨ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਪਏ। ਇਹ ਦੋਨੋ ਵੀਰ, ਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕ—ਮਹਿਲਾ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼—ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਅਤੇ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਮੰਗੇ। ਪਰ ਕਮਸਾ ਦੇ ਧੋਬੀ ਨੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕਰਕਸ਼ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮਾ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਮਾਲਾ-ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, “ਇਹ ਦੋਨੋ ਕੌਣ ਹਨ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹਨ?” ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਕ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਨੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿਲੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਮਾਲਾ-ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, “ਕਿਰਪਾਲੂ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇਗੀ।” ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਮਾਲਾ-ਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਫੁੱਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਲਾ-ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: “ਧਨ, ਓ ਧੰਨਵੰਤ! ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਰੱਖੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲੇਗਾ।” “ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਜਿੰਨਾ ਦਿਨ ਤੂੰ ਜੀਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।” “ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।” “ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ।” “ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਧੰਨਵੰਤ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਮਾਲਾ-ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਤਰ ਦੀਆਂ ਭੰਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਸ ਲਈ ਇਹ ਇਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ।” ਕੁਬਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ, ਹਰੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—ਕੁਬਜਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। “ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ? ਮੈਂ ਕਮਸਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਇਤਰ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ।” “ਕਮਸਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਤਰ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਇਤਰ ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਇਤਰ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਲੈ ਲਓ,” ਅਤੇ ਦੋਨੋ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਇਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਦੋਨੋ ਵੱਡੇ ਪੁਰਸ਼, ਭਗਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਫੈਦ, ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਚਿਕਿਤਸਕ ਸੀ, ਕੁਬਜਾ ਦੀ ਠੋਡੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਚਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ ਗਈ। ਕੁਬਜਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਸਤੀ ਵਿਚ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਫੜ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਕੁਬਜਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਨ ਤਿਰਢੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਨ ਤ ਨਿੰਦਣਯੋਗ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਹਰੀ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ,” ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਨੀਲੇ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਦੋਨੋ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਧਨੁ-ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਜਦ ਦੋਨੋ ਤੋਂ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਧਨੁ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਝਟਪਟ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਨੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਨੁ ਤਣਿਆ, ਧਨੁ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਧਨੁ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਧਨੁ-ਮੰਡਪ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਸਾ ਨੇ ਚਾਣੂਰਾ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਕਮਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਚਰਵਾਹੇ ਮੁੰਡੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਖ਼ਤਰਾ ਹਨ।