ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਰਚਦੇ ਹੋ; ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਆਪਕ ਹੋਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ! ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਰੂਪ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਸਤੁ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਤ ਅਤੇ ਅਸਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਯਾਦਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੀਨ ਰਹਿਆ। ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਯਾਦਵ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਰਥ ਤੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਦੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਮਾਦ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਅਕ੍ਰੂਰ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਸਧਾਰਣ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਤੇਰੀ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਧਾਰਣ ਰੂਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਆਓ ਮਥੁਰਾ ਚੱਲੀਏ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਮੈਨੂੰ ਕੰਸ ਦਾ ਡਰ ਹੈ—ਹਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਯਾਦਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਬਜ਼ੁਰਗ ਕੰਸ ਵੱਲੋਂ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਤੁਰੇ। ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਤੁਰਦੇ-ਤੁਰਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਅਤੇ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਮੰਗੀਆਂ। ਕੰਸ ਦੇ ਧੋਬੀ ਨੇ, ਅਚੰਭਾ ਅਤੇ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਇਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਇਹ ਦੋ ਕੌਣ ਹਨ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹਨ?' ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਕ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਰ ਆਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਦਇਆਲੁ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇਗੀ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬੋਲਿਆ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ-ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਫੁੱਲ ਦਿੱਤੇ। ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਧੀਆ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਨੇ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਫੁੱਲ ਦਿੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ: "ਹੇ ਧਨਿਆ, ਜਦ ਤਕ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾਂ, ਤਕ ਤੇਰੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਤਾਕਤ ਕਦੇ ਘਟੇਗੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ, ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਧਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਘਟੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤਕ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।" "ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਹੇ ਧਨਿਆ! ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇਗੀ।" "ਜਦ ਤਕ ਸੂਰਜ ਰਹੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਵਤੀ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ! ਫਿਰ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਜੁਆਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਕਾਟੀਆਂ ਦੇ ਬਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਉਕਾਟੀ ਕਿਸ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ?" ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਹਰੀ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ—ਕੁਬਜਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀ ਗਈ। 'ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ? ਮੈਂ ਕੰਸ ਵਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਉਕਾਟੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ।' 'ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਕਾਟੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਾਪਤਕਾਰੀ ਹਾਂ।' ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਉਕਾਟੀ ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਯੋਗ ਉਕਾਟੀ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।' ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਲੈ ਲਓ,' ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਉਕਾਟੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਧੀਆ ਮਰਦ, ਭਕਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਫੈਦ ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਿਕਿਤਸਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਕੁਬਜਾ ਦੀ ਠੋਡੀ ਫੜੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਉਚਾ ਕਰਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ।