ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬਕੀ ਲਗਾਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, सिद्धਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਂ-ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਦਭੁਤ ਲੱਗਾ। ਤਦ ਅਕਰੂਰਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਤਿਤਵ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਕਲਪਨਯ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਪਰ ਇੱਕ ਹੀ ਅਵਿਨਾਸੀ ਸਰੂਪ ਹੋ।" ਉਹ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਹੇ ਅਚਿੰਤਯ, ਤੁਸੀਂ ਸਤ੍ਵ ਰੂਪ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਵਨ ਦਾ ਅੰਗ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਅਪਾਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੀਮਾ ਜਾਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।" ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਆਗੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕ ਮਾਟੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੋਹਾਂ ਹੋ, ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੀ ਹੋ।" ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨਾਸਵੰਤ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਇਆ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।" ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਅਗਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਤੁਾਡਾ ਰੂਪ, ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਨਾਮ ਵਰਣਨਯ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਾਮ, ਵਰਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਓਹੀ ਪਰਮ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਹੋ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸਮਝ ਸਿਰਫ ਧਾਰਨਾ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ! ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬਣਿਆ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਆਰਯਮਨ, ਰਚਤਾ, ਪਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਜਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਇੱਕਲਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੰਡ ਰਾਹੀਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਸਰੂਪ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਤ ਅਤੇ ਅਸਤ ਦੋਹਾਂ ਹੈ।" "ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਯਾਦਵ ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿਆ, ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਰ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਮੁੜ ਰਥ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ; ਤਾਂ ਅਕਰੂਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਮਯ ਨਾਲ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅਕਰੂਰਾ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ ਦੇਖੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਮਯ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।" ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਸਰੂਪ ਮੈਂ ਇਥੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਤੇਰੇ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਅਦਭੁਤ ਸਰੂਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਚੱਲੀਏ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ? ਮੈਂ ਕੰਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਅਫ਼ਸੋਸ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ, ਅਤੇ ਅਕਰੂਰਾ ਸਾਂਝ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਯਾਦਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਣ ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੂੰ ਕੰਸ ਨੇ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ, ਜੋ ਜੁਆਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਮਥੁਰਾ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕੇ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਕੰਸ ਦੇ ਧੋਬੀ ਨੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕਰਕਸ਼ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਲਾ-ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਮਾਲਾ-ਬਣਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਮਯ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਦੋ ਕੌਣ ਹਨ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹਨ?" ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੋਹਾਂ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹਨ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ ਹਨ। ਜਦਕਿ ਉਹ ਦੋਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਲਾ-ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੱਥਾ ਲਾ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਕਿਰਪਾਲੂ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਧੀਕ ਹੋਵੇਗੀ।" ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਗੰਧਤ, ਨਿਰਮਲ ਫੁੱਲ ਦਿੰਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਲਾ-ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ: "ਹੇ ਧਨਿਆ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ, ਤੇਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗੀ।" "ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਧਨ ਕਦੇ ਘਟੇਗਾ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੌਰਾਨ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਬਹੁਤ ਸੁਖ-ਸਮਪਦਾ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖ਼ਰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।" "ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਹੇ ਧਨਿਆ! ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ।" "ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਧਨਿਆ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਕੋਈ ਦੁਖ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਮਥੁਰਾ ਯਾਤਰਾ, ਅਕਰੂਰਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ਮਯ-ਭਰੀ ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਮਾਲਾ-ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਵਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਆਸ਼ਚਰਜ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।