ਅਕੂਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ, ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਬਲਭਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੰਬੇ ਦੀ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਾਸੁਕੀ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੱਪ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਗੰਧਰਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਬਲਭਦਰ ਜੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਲ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਤਾਮਰ ਵਰਗੀਆਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਕਦਕਾਠ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਹੜਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਚਕਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਦਾਂ ਲੱਗਦੇ ਜਿਵੇਂ ਬਦਲੀ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਈ ਹੋਵੇ। ਅਕੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੜੇ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਮੁਕੁਟ, ਅਤੇ ਸੁੱਚੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਗਹਣਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਸੰਨੰਦਨ ਆਦਿ ਜੋਗੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਜੋਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਅਕੂਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਇਹ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਥੇ ਰਥ ਤੋਂ ਇੰਨੇ ਛੇਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ?” ਜਦ ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਰੋਕ ਲਏ। ਫਿਰ, ਅਕੂਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਮੁੜ ਰਥ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਧਰਵ, ਜੋਗੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮਹਿਮਾ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੱਤ, ਅਕਲਪਨੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲੇ, ਸਰਬਵਿਆਪੀ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰ ਇੱਕ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸਰੂਪ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਅਦਭੁਤ, ਸਤੋਗੁਣ ਸਰੂਪ, ਹਵਨ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਅਪਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਰੂਪ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋ, ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਵਿਣਾਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ, ਕਾਰਣ ਤੇ ਨਾਂਵ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿੱਥੇ ਨਾਂਵ ਜਾਂ ਜਾਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਸਦਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਹੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਕੇਵਲ ਸੰਕਲਪ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਅਨੰਤ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਆਦਿ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ! ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੀ ਹੀ ਵਿਅਕਤੀਕਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਆਰਯਮਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਪਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਜਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਭਿੰਨ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਣਾਵਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਸਰੂਪ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਯਾਦਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਉਸੇ ਠਾਉਂ ਟਿਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਮੁੜ ਜਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਰਥ ਵਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਥ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖੜੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅਕੂਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਅਕੂਰ, ਤੂੰ ਜਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਦਭੁਤ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।” ਉਸ ਤੇ ਅਕੂਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰੀ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਸਰੂਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਚਲੋ ਮਥੁਰਾ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਮੈਨੂੰ ਕਂਸ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ—ਹਾਏ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ!” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਚਲਾਇਆ ਅਤੇ ਅਕੂਰ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਯਾਦਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਰਥ ਉੱਤੇ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਓ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬਜ਼ੁਰਗ ਕਂਸ ਵਲੋਂ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਕੂਰ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਮਰਦ-ਉਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਹਤ ਨਾਲ ਤੱਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੁਰਦੇ-ਤੁਰਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਮੰਗੇ। ਉਹ ਧੋਬੀ, ਜੋ ਕਂਸ ਦਾ ਸੀ, ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਬੈਠਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਉੱਤੇ ਗਏ। ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹਨ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹਨ?