ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਮ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਮਿਰਦੁ ਅਤੇ ਨਿਰਵੈਰ ਹਨ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਭਾਵਨਾ, ਸਯਮ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਰਾਖਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਤਿਲ ਛਿੜਕਣੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਰਦਾਸ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ ਅਤੇ ਪਰਦਾਦਾ, ਜੋ ਅੱਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ। ਉਹ ਜੋ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅੱਜ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ। ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਨਾਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਵੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਹਰੀ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਂਟਾਂ ਦੇ ਭੋਗਤਾ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਆਗਿਆ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਪਿੰਡ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਪਿਤਰ-ਜਲ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦਾਦਾ ਅਤੇ ਪਰਦਾਦਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਦਰਭਾ ਦੀ ਆਸਥਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਪਿੰਡ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ "ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ" ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।" ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ "ਤਥਾਸ্তু" ਕਹਿ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕ੍ਰਮ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਵਿਦਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡ ਆਵੇ। ਫਿਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਨਾਮਕ ਨਿੱਤ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯੋਗ੍ਯ ਬੰਦੇ, ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਿਤਾ-ਪੱਖੀ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੁਆਰਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਪੌਤ੍ਰ (ਪੋਤਾ), ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਤਿਲ। ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਦਾਨ, ਕਥਾ-ਵਾਚਨ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਗਾਇਨ ਵੀ ਉੱਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਿਆਂ, ਗੁੱਸਾ, ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਪਿਤਰ, ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਟੁੰਬ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਗੁਣ ਗਾਇਨ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣਾ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਯਜਨਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਯੋਗੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਔਰਵਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਹਵਨ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਮੱਛੀ, ਖਰਗੋਸ਼, ਨੇਵਲਾ, ਸੂਰ, ਬੱਕਰੀ, ਭੇੜ, ਹਰਨ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਦਾ ਮਾਸ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹੀਨੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਧਰੀਣਸਾ ਦਾ ਮਾਸ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਲਵਾਰ ਮੱਛੀ, ਕਾਲਾ ਸਾਗ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਉੱਤਮ ਹਨ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ, ਉਹ ਫਲਦਾਇਕ ਜਨਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਿਕਾ, ਸਨੀਵਾਰਾ, ਦੋ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸ਼ਿਆਮਕਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਜੌ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਮੂੰਗ, ਗੰਢਮ, ਚੌਲ, ਤਿਲ, ਮਟਰ, ਕੋਵਿਦਾਰ ਅਤੇ ਸਰੋਂ ਇੱਥੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅਨਾਜ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੋ, ਰਾਜਮਾਸ, ਅਨੂ ਅਤੇ ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਲੌਕੀ, ਗ੍ਰਿਞਜਨ, ਪਿਆਜ਼, ਮੁਲੀ, ਗੰਧਾਰਕ, ਕਰੰਬਾ ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਖਣਿਜ ਲੂਣ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਲਾਲ ਗੋਂਦ ਅਤੇ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ ਲੂਣ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਸਤੂ ਵਾਚਿਕ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀਆਂ। ਜਿੱਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੂਧ ਲਗਾਤਾਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਗਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਬਦਬੂਦਾਰ ਜਾਂ ਫੇਨ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ, ਇੱਕ ਖੁਰ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਊਂਠ, ਭੇੜ, ਪਾਥ ਅਤੇ ਭੈਂਸ ਦਾ ਦੂਧ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਜੇਕਰ ਹਿਜੜੇ, ਚੁੱਟੜ, ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤੀ ਦੇ, ਪਾਪੀ, ਨਾਸਤਿਕ, ਰੋਗੀ, ਕਾਂ, ਕੁੱਤੇ, ਨੰਗੇ, ਬਾਂਦਰ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਸੂਰ ਵੇਖ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਜਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੱਚੀਆਂ, ਅਸ਼ੁਧ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵੇਖ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।