ਜਿਵੇਂ ਮੱਖਣ ਤੇ ਦਹੀਂ ਭੈਂਸ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚਰਵਾਹਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਤੇ ਦਵਿਜ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ "ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼" ਆਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਧੂਪ੍ਰਿਆ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕੇਸ਼ੀ ਨਾਮਕ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੰਸ ਨੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਵਧ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੁੜਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ, ਪੂੰਛ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਂਦਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜਦਾ, ਚਰਵਾਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਹਿਨ੍ਹਕਾਰਾ ਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਚਰਵਾਹੇ, ਉਹਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਗੋਪੀਆਂ—all ਭੱਜ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਓਟ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁਕਾਰਦੇ, "ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!" ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਗੱੜਗੱੜਾਂ ਵਾਲੀ ਗੰਭੀਰ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਡਰ ਵਧ ਹੋ ਗਿਆ! ਚਰਵਾਹਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਕੇਸ਼ੀ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਡਰਦੇ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋ, ਪਰ ਡਰ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹਿੰਮਤ ਖੋਹ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਨੀਚ ਪਸ਼ੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਕਾਰ ਹੀ ਸਿਰਫ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਅਸੁਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਦੁਸ਼ਟ ਘੋੜਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ਲੱਗਦੀ? ਆ, ਆ, ਦੁਸ਼ਟ! ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਪੂਸ਼ਣ ਲਈ ਸੀ; ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੰਦ ਮੈਂ ਤੋਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਕੇਸ਼ੀ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਕੇਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਪੂਰਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਹ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਬਾਂਹ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਹਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਚੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਝੜ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਮਾਰੀ ਅਣਡਿੱਠੀ ਛੱਡੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਚੀਰ ਗਏ, ਉਹ ਖੂਨ ਤੇ ਝੱਗ ਮਿਲੀ ਉਲਟੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਉਲਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਜਬੜੇ ਖੁਲ੍ਹ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਕੇਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਉੱਤੇ ਗੋਬਰ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਹਾਰ ਮੰਨ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਢ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਚਿਰ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ, ਅੱਧੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਪੂੰਛ, ਇੱਕ ਕੰਨ, ਅੱਖ ਤੇ ਨੱਕ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ, ਜਦੋਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਖੁਸ਼ ਚਰਵਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਰਲੇਪ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਮਨ-ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਖੜਾ ਸੀ। ਚਰਵਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਚਰਵਾਹੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮਰਨ ਉੱਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਪ੍ਰੇਮਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਮੈਂ ਨਾਰਦ, ਜਿਹੜਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮਰਨ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨਿਹਾਰਿਆ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਵਧਾਈਆਂ! ਵਧਾਈਆਂ! ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ! ਤੇਰੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਏ ਅਚੁਤ, ਇਹ ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਸਕਾਂ। ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੇਰੇ ਅਵਤਾਰ ਦੌਰਾਨ ਕੀਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅਸ਼ਚਰਜ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਨੂੰ ਤਾ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰਦੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਪਣੀ ਜੂੜ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਹਿਨ੍ਹਕਾਰਦਾ। ਹੁਣ, ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ 'ਕੇਸ਼ਵ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਕੰਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ। ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ, ਹੇ ਕੇਸ਼ੀ-ਨਾਸਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਪੁੱਤਰ ਕੰਸ ਆਪਣੇ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤਦ ਤੂੰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਰਣਹਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰੇਂਗਾ। ਉਥੇ ਤੂੰ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਯੁੱਧ ਕਰੇਂਗਾ, ਜਨਾਰਦਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਅਗਿਆਤ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਨਾਰਦ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਚਰਵਾਹਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਇਕੱਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਅਕ੍ਰੂਰ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਮੈਥੋਂ ਵਧਕੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਉਤਰੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਰਾਤ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉਸ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਫਲ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸਫਲ ਹੋਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਾਦ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਦੇ ਅੰਗ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਉਸ ਪਰਮ ਧਾਮ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ—ਉਹ ਸੰਸਾਰਪਤੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਉਹਦੀ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਮਰਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਮੈਂ ਉਹ ਅਨਾਦਿ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਰੁਦ੍ਰ, ਨਾ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਨਾ ਵਾਸੂ, ਨਾ ਆਦਿਤਯ, ਨਾ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਹਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਪਰ ਉਹ ਹਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਛੂਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਆਸ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।