ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੰਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਕਿ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ। ਕੰਸ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਰ। ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਅਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਜਾ।” ਕੰਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਉੱਥੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਾਸ ਲਈ ਹੀ ਆਏ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਮੇਲਾ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਹੋ ਸਕੇ। ਮੇਰੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਜੋ ਕਿ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਗੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਇਹ ਜੰਗ ਦੇਖੇਗੀ। ਮੇਰਾ ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਮੁੱਖ ਮਹਾਵਤ ਉਕਸਾਏਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਕੁਚਲ ਦੇਵੇਗਾ।” ਕੰਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਿਹਾ, “ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਨੰਦ ਗੋਪਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਿਓ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਰਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਜਿਹੜੇ ਗੋਪਾਲਕ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਨਾਸ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਊਆਂ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਜਬਤ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤੂੰ ਤੁਰ ਪੈ।” ਕੰਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਭੈਸ ਲਈ ਘਿਉ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕਿ ਉਹ ਗੋਪਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਣ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਅਕਰੂਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ “ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ” ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ, ਜੋ ਮਧੁ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕੰਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਨਾਂ ਦੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਦੂਤ ਸੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਕੇਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਖੁਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਤਿੱਖੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੌੜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਗੋਪਾਲਕਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹਿਨਹਿਨਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪਾਲਕ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਸੇਵਕ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਗੋਪੀਆਂ ਸਭ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ “ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ!” ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਹੋ ਗਿਆ ਡਰ, ਗੋਪਾਲਕੋ! ਤੁਸੀਂ ਕੇਸ਼ੀ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਇੰਨੇ ਡਰੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਗੋਪਾਲਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੋ, ਪਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡਾ ਹੌਸਲਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਨੀਚ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਿਨਹਿਨਾਉਣਾ ਕੇਵਲ ਭੈ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਦੈਤਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਘੋੜਾ ਕੇਵਲ ਉਲਟਾ-ਪੁਲਟਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਆ, ਆ, ਦੁਸ਼ਟ! ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਪੂਸ਼ਣ ਲਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੰਦ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇ ਹੱਥ ਤਲੀ ਵਜਾ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਕੇਸ਼ੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਕੇਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਘੋੜੇ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਬਾਂਹ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਝੜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸੀ, ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਉਗਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਹੋਠ ਚੀਰ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਖੂਨ ਅਤੇ ਝੱਗ ਉਗਲਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਬੜੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਗਏ। ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੋਬਰ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਥੱਕ ਕੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੋਹ ਖੁਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿੱਖੜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਚਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ, ਅੱਧੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਪੂੰਛ, ਇੱਕ ਕੰਨ, ਅੱਖ ਅਤੇ ਨੱਕ, ਜਦੋਂ ਚਿਰੇ, ਤਾਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ। ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ ਗੋਪਾਲਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪ, ਜੋ ਕੇਸ਼ੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਉਸ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਵਧਾਈਆਂ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ—ਨਾਰਦ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਖੜਾ ਸੀ—ਕੇਸ਼ੀ ਦੀ ਮੌਤ ਵੇਖੀ ਤੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਵਧਾਈਆਂ, ਵਧਾਈਆਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਚੂਤ, ਇਸ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਯੁੱਧ ਦੇਖ ਸਕਾਂ। ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਵਤਾਰ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੇ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੁਲਫ਼ਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਸੀ। ਤੂੰ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ‘ਕੇਸ਼ਵ’ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੰਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵੇਲੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ। ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ, ਹੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੰਸ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਵੇਂਗਾ। ਉੱਥੇ, ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ, ਅਦਭੁਤ ਯੁੱਧ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹੋਣਗੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਵੇਖਣ ਆਵਾਂਗਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਅਲਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।