ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੋਵਾਲਾ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਪਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਛਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਲੁਕਏ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਕੁਝ ਦੂਰ ਉਤਰੇ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਮੈਂ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਸੁਣੋ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਨਾ ਵੇਖੋ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਂਮਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਅਵਤਾਰ ਲਏ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਭਰੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।” ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਉਪਿੰਦਰ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ‘ਗੋਵਿੰਦ’—ਗਾਂਆਂ ਦੇ ਨਾਥ—ਹੋਵੋਗੇ।” ਫਿਰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਕੋਲੋਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੜਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਗਾਂਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਪਿੰਦਰ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ, ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, “ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਇਕ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਇਕ ਅੰਸ਼, ਹੇ ਪੁੱਰਸ਼ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਉਹ ਵੀਰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਿੱਚ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਕਿ ਪਾਰਥਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਕਮਸ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਕੇਸ਼ੀ, ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ, ਨਰਕ ਆਦਿਕ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਦ ਮੈਂ ਸੰਘਾਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਇਕ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ। ਇੰਦਰ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਦਿ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁੰਤੀ ਕੋਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਗਾਂਆਂ ਅਤੇ ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜਾ ਆ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਪਰ ਇਹ ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਅਤੇ ਗੋਵਾਲਾ ਬਣਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਤੱਬ ਅਲੌਕਿਕ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਪ੍ਰਲੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਡੀ ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਹੇ ਅਪਰੰਪਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਰੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਵ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਬਚਪਨ, ਅਸਧਾਰਣ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਅਦਭੁਤ ਹਨ। ਹੇ ਅਗਾਧ, ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸਵਾਲ ਉਠਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਵ ਹੋ, ਅਸੁਰ ਹੋ, ਯਕਸ਼ ਹੋ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ—ਸਾਨੂੰ ਕੀ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹੋ; ਸਾਡਾ ਨਮਨ ਤੁਹਾਨੂੰ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਹਲਕੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦਿਖਾਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋ, ਹੇ ਗੋਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਨਾ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲਜਾਓ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰਯੋਗ ਮੰਨੋ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕੀ? ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਾਣਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੇ ਸੱਜਣ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜਾਣੋ। ਨਾ ਮੈਂ ਦੇਵ ਹਾਂ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਅਸੁਰ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਨਾ ਸੋਚੋ।” ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਾਲੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਵਣ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਕਮੁਦਿਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਦਰੱਖਤ, ਮਧੁਰ ਭੰਵਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਸੰਗੀਤਕ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਵ੍ਰਜਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੂਰਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ।