ਜਦੋਂ ਗੋਕੁਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਠਾਂਵਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਡਰ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਢਲਕਣ ਦਾ ਭੈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੋਆਲੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਦਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਥੱਕੀ ਹੋਈਆਂ ਗੋਆਲਣਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਉਠਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਅਚੰਭੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੋਆਲੇ ਅਤੇ ਗੋਆਲਣਾਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਮਹਾਂ ਬੱਦਲ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਸੀ ਕਿ ਗੋਆਲੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਚਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੋਕੁਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਕੁਲ ਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ ਹਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦ ਅਸਫਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਚਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੇਖਣ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਗੋਆਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਾਈਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ। ਉੱਪਰ, ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਸੁਣ। ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਲੈਣਾ। ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਤਬਾਹੀ ਹੋਈ। ਪਰ ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗਾਈਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ। ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲਈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉਪਿੰਦਰ, ਮੈਂ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਹੁਣ ਗੋਵਿੰਦ, ਗਾਈਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੜਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਾਈਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੂਧ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਗਾਈਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਿੰਦਰ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕਿਹਾ, "ਗਾਈਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਅੰਸ਼, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਂ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਐਵੇਂ ਹੀ ਕਰੀਂ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਕਿ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ। ਕੰਸ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਦੈਤ, ਅਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਕੇਸ਼ੀ, ਕੂਵਲਯਾਪੀੜਾ, ਨਰਕ ਆਦਿਕ ਜਦ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤਦ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਉਤਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਹੁਣ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ; ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ। ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁੰਤੀ ਕੋਲ ਸਲਾਮਤ ਵਾਪਸ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਗਾਈਆਂ ਅਤੇ ਗੋਆਲੇਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਗਏ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਨੂੰ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਓਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਗੋਆਲੇਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ, ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ। ਇਹ ਬਾਲਕ-ਸੁਭਾ ਅਤੇ ਗੋਆਲੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਢੁੱਕਵੀਂ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਅਰਥ ਕੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ। ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਲੰਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕਿਆ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਹੇ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਰੀ, ਤੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ! ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹਨ।