ਇਕ ਵਾਰੀ, ਗਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਡਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੀਂਹ ਐਨਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਗਿਆ ਕਿ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲਗਾਤਾਰ ਮੀਂਹ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ—ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ, ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਜਿਵੇਂ ਡੁੱਬ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ, ਰਾਨਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਲਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਕਈਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਚਲੀ ਗਈ। ਕੁਝ ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਛੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਾ ਕੇ ਡਿੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਬਛੜੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਗਈਆਂ। ਬਛੜੇ, ਹਵਾ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਚਿਹਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਅਕੁਲਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਦਦ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਗੋਪ, ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਬੜੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। "ਇਹ ਸਭ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਤੋੜਨ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੇ ਗੋਚਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਘਣੇ ਚੋਟੀ ਹਨ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਛਤਰ ਵਾਂਗ ਗੋਚਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ, ਮੀਂਹ ਹੁਣ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਥੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਰਹੋ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ, ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਡਰੋ ਨਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗੋਪ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਸਮਾਨ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਦ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਥਕੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਉਸਨੂੰ ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਕਰਤਬ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਰੱਖਿਆ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਪਰ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਹੇਠਾਂ ਗੋਕੁਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦੇ ਸ਼ਬਦ ਫੋਕਟ ਸਾਬਤ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗੋਕੁਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਸਦੀ ਮੂਲ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ—ਯਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਹੈ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਲੜਕਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਪਰ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਛਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਨਾ ਸੋਚੀਂ।" "ਤੂੰ ਹੀ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ। ਮੈਂ, ਯਜਨ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਣ, ਤੇ ਇਹ ਤਬਾਹੀ ਹੋਈ। ਪਰ ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ। ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਬੜੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤੇਰੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਵਾਸਤੇ। ਇਸ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਬਚਨ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ; ਉਪੇਂਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਹੁਣ 'ਗੋਵਿੰਦ'—ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ—ਹੋਵੇਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੜਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਗਾਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਦਿਤੀਆਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟ ਸਕੇ। ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਅੰਸ਼, ਅਰਜੁਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" "ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਿੱਚ; ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਕਿ ਪਾਰਥਾ ਤੇਰੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ, ਇੰਦਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ।" "ਕੰਸ, ਮਹਾਬਲੀ ਦਾਨਵ, ਤੇ ਅਸੁਰ ਅਰਿਸ਼ਟ, ਕੇਸ਼ੀ, ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ, ਨਰਕ ਤੇ ਹੋਰ—ਜਦ ਇਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇਗੀ; ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿ ਤਦ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ।