ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ’ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆਂਦਾ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, "ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਪਹਾੜ ਹਾਂ।" ਉਹ ਉਥੇ ਲਿਆਂਦਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਅਚਾਨਕ ਦਿੱਖ ਤੋਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਲੇ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਯਗ੍ਯਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਖੇ ਸਮਵਰਤਕ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂ-ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬੱਦਲੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨੋ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨੰਦ ਗਵਾਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਯਗ੍ਯਾ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਗਾਂਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀ ਮਾਰ ਪਾਓ। ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।" ਅਜਿਹਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ ਉਹ ਮਹਾਂ-ਬੱਦਲ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼—all ਕੁਝ ਇੱਕ ਹੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਧੁੰਮ-ਧੜਾਕਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਲਗਾਤਾਰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ-ਉੱਤੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਲਤਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮੀਂਹ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਠ, ਰਾਣ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਗਲਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ ਤਾਂ ਮਰ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਪਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਬਛੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਗਈਆਂ। ਬਛੜੇ, ਹਵਾ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦੇ, ਮੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚਿੰਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪੂਰਾ ਵ੍ਰਜ, ਗਵਾਲੇ, ਗਵਾਲਣਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਸਭ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਰਵਾਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਗ੍ਯਾ ਟੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਕੋ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੰਸਦੇ ਹੋਏ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਓ, ਹੁਣ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿਤੀ, "ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਰਹੋ, ਡਰੋ ਨਾ, ਪਹਾੜ ਥੱਲੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਵਸਤਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਥੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗਵਾਲਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕੇ ਰੱਖਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਆਸ਼ਚਰਜ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਮਹਾਂ-ਬੱਦਲ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਕੁਲ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿਣ ਤੇ ਮੂੰਹ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ—ਜੋ ਯਗ੍ਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਹਾ-ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਉੱਪਰ, ਗਰੁੜ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ, ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਮਧੁਸੂਦਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ ਹੋ। ਯਗ੍ਯਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਮਹਾਂ-ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਗੋਕੁਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ।" "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਕੋ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ। ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਹੇ ਉਪਿੰਦਰ! ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ 'ਗੋਵਿੰਦ'—ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਹੋ ਜਾਓਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਚਮਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਗੋਵਰਧਨ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਉਤਸਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ।