ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗੌਲਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਰਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਕਿਸਾਨ ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲਿਆਓ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਹਿਚਕਦੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਵੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਗ ਲੈਣ ਦਿਓ। ਜਦ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅੱਗ ਦਾ ਹਵਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਲਾਹ ਗੌਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਗਾਵਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੈਂ—ਸਭ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਚਮਕ ਆ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ! ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੇ, ਬੱਚੇ, ਤੇਰੀ ਸਲਾਹ ਅੱਤ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਦਹੀਂ, ਖੀਰ, ਮਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ—ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਕਰ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਕੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਹਾਂ," ਤੇ ਗੌਲਾਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਧਾ। ਇਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗੌਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਗੌਲਾਂ ਨੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਸਮਵਰਤਕ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।" ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੌਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰ ਬੈਠੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਗਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੁਕਮ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੀਂਹ ਪਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰੋ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀ ਤੂਫਾਨੀ ਭੜਕ ਛੱਡੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼—all ਕੁਝ ਇਕ ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਆਵਾਜ਼ ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਪਈ। ਲਗਾਤਾਰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ, ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ—ਹਰ ਥਾਂ—ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ। ਗਾਵਾਂ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ, ਟੰਗਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ ਪਿਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਈ ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬੱਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੋਈਆਂ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ, ਬੱਛੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਵਹਾਵ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਈਆਂ। ਬੱਛੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਗਲ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਦਦ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੂਰੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ, ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਗੌਲਣਾਂ ਦੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਟੁੱਟਣ 'ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੇ ਪਸਾਰੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਘਣੀ ਹਨ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਪਸਾਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਚਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਗੌਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਥੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ, ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਰਹੋ; ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆ ਜਾਓ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਡਰ ਨਾ ਕਰੋ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਲ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਥੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੌਲਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸਮਾਦ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ। ਗੌਲ ਤੇ ਗੌਲਣਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕੀ ਰਿਹਾ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਦੀ ਗੋਕੁਲ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੌਲਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸੀ। ਪਰ, ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਆਕਾਸ਼ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਨਾਕਾਮੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਮੁੜ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੀ। ਇੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦুশਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ।