ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪਿੱਛਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਦੈਨੁਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਅਸੁਰ ਉਸ ਮਾਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਨਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਤੜੱਕੀ ‘ਘਾਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ’ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ ਜਿਸ ਨੇ ਤਾੜਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੱਕੇ ਫਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਤਗੜੀ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉੱਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਬਾਕੀ ਗਧੇ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਨੁਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸਾਕ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆਏ ਸਨ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ, ਧਰਤੀ ਪੱਕੇ ਤਾੜਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਗਧੇ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮੇ, ਗਾਵਾਂ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਤਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਰਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਤਾਜ਼ਾ ਘਾਹ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਧੇ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਅਸੁਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤਾੜਾਂ ਦਾ ਉਹ ਸੁਹਾਵਣਾ ਜੰਗਲ ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਲਈ ਬੜਾ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਦੈਨੁਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭਾਂਡੀਰ ਨਾਂ ਦੇ ਵਟ-ਵ੍ਰਿੱਛ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਉਚੀ ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ, ਰੁੱਖ ਲੱਭਦੇ, ਦੂਰ ਦੂਰ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਹਣੇ ਉੱਤੇ ਬੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਹ ਵਧਦੇ ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬਛੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਧੂੜ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ ਕੇ। ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਚਾਲਾਂ ਵਿਚ ਮਜ਼ਾ ਲੈਂਦੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਘੁੰਮਦੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਓਥੇ ਝੂਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ, ਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਦੈਤ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨਾਂ ਦਾ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਗੋਆਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਲੰਬਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋਣ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਕਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਜੇਹਾ ਅਜੇਹਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਨਿਸਚੇ ਕੀਤਾ ਕਿ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ‘ਹਰੀ ਦੀ ਖੇਡ’ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋੜੇ ਬਣਾਏ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਉੱਠੇ। ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਜੋੜਾ ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਬਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਆਲੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਜੋੜੇ ਬਣ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਆਲੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਛਲਾਂ ਮਾਰਦੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਗੋਆਲੇ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਹੋਰ ਹਾਰ ਗਏ। ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਾਂਡੀਰ ਨਾਂ ਦੇ ਵਟ-ਵ੍ਰਿੱਛ ਕੋਲ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਹਾਰੇ ਸਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੈਤ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬੱਦਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਭਾਰ ਸਹਾਰ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾ ਲਿਆ। ਪਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਸੁਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਮੋੜਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ, ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਧਰਤੀ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਕਦਮ, ਨਿਡਰ ਰੋਹਣੀ ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ: ‘‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਇਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਗੋਆਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਸਰੀਰ ਰੱਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਵੇਖ! ਮਧੁਸੂਦਨ, ਦੱਸੋ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।’’ ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ, ਗੋਵਿੰਦ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ—ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਖਦੇ ਹਨ: ‘‘ਤੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਸਭ ਰਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜ਼, ਇੰਨੀ ਸਪਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਕਿਉਂ ਧਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਜਗਤ ਦਾ ਬੀਜ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ—ਜਿਵੇਂ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕੋ ਕਾਰਣ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਮਾਨਵ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ? ਅਕਾਸ਼ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਤੇਰੇ ਵਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪੈਰ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਅੰਤਹੀਣ ਅੱਗ ਹੈ; ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਾਂਸ ਹਵਾ ਹੈ, ਚਾਰੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਅਟੱਲ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ। ਓ ਧੰਨਵੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਤੇਰਾ ਹਜ਼ਾਰ ਚਿਹਰੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪ ਹਨ; ਹਜ਼ਾਰ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਆਦਿ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਜੰਮਿਆ—ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਹੋਰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਇਸ ਦੈਵੀ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਅਵਤਾਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਕੇਵਲ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਅਜਨਮਾ, ਤੂੰ ਸਮਾਂ ਹੈਂ, ਪਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਰਚਨਾ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ, ਪਾਤਾਲ ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਰਫ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ, ਹਿਮਾਲੇ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਰਚਨਾ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਫਿਰ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਜਗਤਾਤਮਾ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਕੋ ਕਾਰਣ ਹਾਂ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਕੇਵਲ ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਲੀਲਾ ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰ।’’ ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਯਾਦ ਦਿਵਾਏ ਜਾਣ ‘ਤੇ, ਬਲਾ ਹੱਸ ਪਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨੂੰ ਤੜਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।