ਵਕਤ ਦੇ ਬੀਤਣ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ—ਬਾਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ—ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਤੇ ਗੋਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਆਈ। ਅਸਮਾਨ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਨਵੇਂ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਪੰਨਾ ਵਰਗਾ ਹਰਾ, ਲਾਲ ਜਵੇਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦੀ ਸੀ। ਨਦੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਸੋਹਣੇਪਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਧਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਰਲੇਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ ਚਮਕ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖਾਂ ਦੇ ਬੇਅਕਲ ਬੋਲ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਧੀਹੀਨ ਰਾਜਾ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਨ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬਗਲੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਚਾਲਤ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਿਜਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚੰਚਲ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ noble ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਰਾਹ ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਅਰਥ ਬਦਲ ਜਾਣ ਤੇ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੋਆਲੇਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਨੱਚਦੇ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਬਹੁਤ ਠੰਡ ਪੈਣ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆੜ ਲੈਂਦੇ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ, ਕਦੇ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਲਾ ਲੈਂਦੇ, ਕਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿੰਗਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ—ਹਰ ਵਾਰ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ। ਕਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦੇ, ਕਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਬੱਦਲ ਗੱਜਦੇ, ਡਰ ਕੇ ਚੀਕ ਪਾਉਂਦੇ। ਕਦੇ ਦੂਜੇ ਗੋਆਲੇਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਕਦੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਜਾਂ ਗੋਆਲਣਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਬਾਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਗੋਆਂ ਦੀ ਚਰਾਵਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਖਜੂਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਧੇਨੁਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਗਧੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਗੋਆਲੇਆਂ ਨੇ ਉਹ ਬਾਗ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਫਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਠੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਮਾ! ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ! ਇਹ ਥਾਂ ਧੇਨੁਕਾ ਰਾਖਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਥੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਦੇਖੋ, ਖਜੂਰਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕਿੰਨੀ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਇਹ ਫਲ ਖਾਈਏ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਇਹ ਫਲ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿਓ।” ਗੋਆਲੇਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਾਲਰਾਮ) ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖਜੂਰਾਂ ਦੇ ਫਲ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਫਲਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਧੇਨੁਕਾ ਰਾਖਸ ਗਧੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਤਦ ਬਾਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿੱਠ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਬਾਲਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘਾਹ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖਜੂਰਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧੇਨੁਕਾ ਦੇ ਹੋਰ ਗਧੇ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਓ ਮੈਤਰੇਯਾ! ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰਤੀ ਪੱਕੇ ਖਜੂਰਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਗਧੇ-ਰੂਪ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ, ਗਾਂ, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖਜੂਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘਾਹ ਚਰਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਉਹ ਤਾਜ਼ਾ ਘਾਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਚੱਕਿਆ ਸੀ। ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਉਹ ਗਧਾ-ਰਾਖਸ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਖਜੂਰਾਂ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਬਾਗ ਗੋਆਲੇਆਂ ਤੇ ਗੋਆਲਣਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਣਣ ਲੱਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਧੇਨੁਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਂਡੀਰਾ ਨਾਮਕ ਵਟ-ਵ੍ਰਿੱਖ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰੀ, ਗੀਤ ਗਾਏ, ਦਰੱਖਤ ਲੱਭੇ, ਦੂਰ ਦੂਰ ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾਇਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਰੱਖਦੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ, ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ। ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਝੂਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ, ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵੀ ਖੇਡਦੇ। ਉਥੇ, ਪ੍ਰਲੰਭਾ ਨਾਮ ਦਾ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਗੋਆਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਮੌਜ ਮਸਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਲੰਭਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਕਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਅਜੇਅਯੀ ਜਾਣ ਕੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਬਾਲਰਾਮ) ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ‘ਹਰੀ ਦੀ ਰਸ’ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ, ਜੋੜੇ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਜੋੜਾ ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ ਨਾਲ, ਬਾਲਰਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਲੰਭਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਆਲੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਭਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਗੋਆਲੇ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਹੋਰ ਹਾਰ ਗਏ।