ਗੋਕੁਲ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਕਿ ਉਹ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲੇ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਾਮਾਨ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਲੋਡ ਕਰਕੇ, ਟੈਕਸ ਭਰ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਪੂਤਨਾ, ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਡੈਹੜੀ ਸੀ, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਲਈ ਆਈ। ਜਿਸ ਵੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪੂਤਨਾ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਤਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੀ ਦੁੱਧ ਸਮੇਤ ਪੀ ਲਈ। ਪੂਤਨਾ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਚੀਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਜਾਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੂਤਨਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਬੁਰੀ ਛਾਂ ਨਾ ਰਹੇ। ਨੰਦ ਨੇ ਵੀ ਗਾਂ ਦੀ ਲੇੜ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਲਾਈ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ। ਨੰਦ ਨੇ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ: "ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਭੀ-ਕਮਲ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਉਪਜਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸੀਨਾ ਨੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵਾਮਨ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਗੋਵਿੰਦ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਦੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇਰੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਪੇਟ ਦੀ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੇ ਸਰਵ-ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ, ਬਾਂਹਾਂ, ਮਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ—ਪਿਸ਼ਾਚ, ਕੁਸਮਾਂਡ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—ਸੰਖ, ਸ਼ਾਰੰਗ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ। ਵੈਕੁੰਠ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਵਿਚਲੇ ਪਾਸੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" ਇਸ ਰੀਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੰਦ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਰਥ ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ। ਗਵਾਲੇ, ਪੂਤਨਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਾਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਇਕ ਵਾਰ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਰਥ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਲਈ ਪੈਰ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰਥ ਉਲਟ ਗਿਆ, ਉਸ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਮਟਕੀਆਂ ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਰਥ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਚੀਕ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਆ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਰਥ ਕਿਸ ਨੇ ਉਲਟਿਆ?" ਉਥੇ ਖੜੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਰਥ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।" ਇਸ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਗਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ, ਨੇ ਦਹੀਂ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਅਨ ਨਾਲ ਰਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਆਗਮਨ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਦੋਨਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ। ਗਰਗ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ 'ਰਾਮ' ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੰਡੇ ਘੁਟਣਾਂ 'ਤੇ ਰਿੰਗਦੇ ਹੋਏ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਗਾਂ ਦੀ ਲੇੜ ਤੇ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇधर-ਉਧਰ ਫਿਰਦੇ, ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜਾਂ ਰੋਹਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ, ਉਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਪੂੰਛ ਖਿੱਚਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਜਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਦੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚਲਾਕ ਤੇ ਚੁਸਤ ਸਨ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਲੱਕੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ। "ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖ!" ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਲੱਗ ਗਈ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਘਰ ਦਾ ਮੋਰਚਾ ਘਸੀਟ ਕੇ, ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਮੋਰਚਾ ਨੂੰ ਪਾਸੇ-ਪਾਸੇ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਦੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਵੇਂ ਦੰਦ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਰੱਸੀਂ ਨਾਲ ਕਮਰ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ 'ਦਾਮੋਦਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਗਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। "ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਆਓ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।