ਇਕ ਰਾਤ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਹੌਲਿਆਂ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜਾਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰ ਗਈ। ਵਸੁਦੇਵ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਖਵੇ ਉੱਠ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖਬਰ ਕਮਸਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਕਮਸਾ ਤੁਰਤ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੇਵਕੀ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਰੋਣੀ, ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, "ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਛੱਡ ਦੇ," ਪਰ ਕਮਸਾ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਗਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਗਈ—ਅੱਠ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਮਹਾਂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਮਸਾ ਨੂੰ ਆਖੀ, "ਮੂਰਖ! ਮੇਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਤੂੰ ਕੀ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ? ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਕੁਝ ਕਰ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਕਮਸਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਕਮਸਾ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਬਾ, ਕੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਮਸਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਓ ਪ੍ਰਲੰਬਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ! ਓ ਕੇਸ਼ੀ! ਧੇਨੁਕਾ! ਪੂਤਨਾ! ਅਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।" "ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਰੀ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਹਰੀ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਮਰੁਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਮਰ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੇ ਥੱਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" "ਕੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਇਆ, ਪਰ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਕੇ, ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ?" "ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਦਰਾ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਮਦਰਾ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਰਾਸੰਧ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ?" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਓ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਨਫ਼ਰਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਓ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਾਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਯੱਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ।" "ਜਦੋਂ ਮੌਤ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ, ਓਹੀ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬੱਚੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕਮਸਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਤੁਹਾਡੇ ਗਰਭਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ, ਹੁਣ ਵਿਅਰਥ ਚਲੇ ਗਏ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਹ ਬੱਚੇ ਉਸੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਸਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੰਖੇਪ ਹੋ ਗਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢਾਢਸ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ, ਕਮਸਾ, ਹਾਲੇ ਵੀ ਸ਼ੱਕੀ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਵਸੁਦੇਵ, ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਨੰਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ ਹੈ!" ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ 'ਚ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਾਲਾਨਾ ਟੈਕਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਸੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਧਨਵੰਤ ਹੋ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" "ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਰਹੋ? ਨੰਦਾ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਜਾਓ।" "ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਹਿਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਲੋਡ ਕਰਕੇ, ਟੈਕਸ ਦੇ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਪੂਤਨਾ—ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਸੀ—ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਈ, ਸੁੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਤਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਵੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪੂਤਨਾ ਆਪਣਾ ਸਤਨ ਦਿੰਦੀ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਪੀ ਲਈ। ਪੂਤਨਾ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਖ ਮਾਰੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਈ, ਮਰਨ ਵਾਲੀ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਡਰ ਤੋਂ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਜਾਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੂਤਨਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਪੂਤਨਾ ਮਰੀ ਹੋਈ ਪਈ ਸੀ। ਡਰ ਵਿੱਚ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂੰਛ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਬਦ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ। ਨੰਦਾ ਨੇ ਵੀ ਗਾਂ ਦਾ ਗੋਬਰ ਲਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੀਤ ਅਦਾਇਗੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਕਹਿਆ: "ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ—ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਕਵਲ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।