ਮਹਾਰਾਜ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਹੋਏ ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰੋ। ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਛਲ-ਕਪਟ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਉਹ ਬੜਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਧਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਰਥ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਂਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਉਸ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਧਨ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੱਚਾ ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਭੇਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੇ ਟਿੱਪ ਤੇ ਕੁਝ ਤਿਲ ਦੇਵੇ। ਸੱਤ-ਅੱਠ ਤਿਲ ਜਾਂ ਇੱਕ ਮੋਟੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੁਠੀ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਜੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਉਪਜ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਜੇ ਉਸ ਕੋਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਹੇ: "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਧਨ, ਕੋਈ ਦੌਲਤ, ਜਾਂ ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਉੱਠੀਆਂ ਇਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ।" ਔਰਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵੱਲੋਂ sung ਹੈ ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸ੍ਰਾਧ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ।" ਫਿਰ ਔਰਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਕਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਮਧ, ਤਿੰਨ ਸੁਪਰਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਦ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਵੇਦ-ਜਾਣੂ, ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ, ਯੋਗੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਾਮਗਾ। ਪੁਜਾਰੀ, ਮਾਮਾ, ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਵਾਈ, ਸੱਸ, ਮਾਮਾ, ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੇਲੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਕਤ।" "ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਨਖਾਂ ਦੇ ਵਿਕਲ, ਨਪੁੰਸਕ, ਕਾਲੇ ਦੰਦ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕੀਤਾ, ਯਜਨ-ਅੱਗ ਛੱਡੀ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਿਆ, ਸ਼ਾਪਤ, ਚੋਰ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ-ਪੁਜਾਰੀ, ਪੈਸੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਪੈਸੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਛੱਡਿਆ, ਸ਼ੂਦਰ-ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਉਹਦੇ ਪਤੀ, ਜਾਂ ਮੰਦਰ-ਪੁਜਾਰੀ—ਇਹ ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼੍ਰੋਤਰੀਆ ਆਦਿ, ਜੋ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹਨ, ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ, ਵਿਲਾਸਤਾ, ਜਾਂ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਜੇ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ, ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ, ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਲਾਸਤਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀਰਯ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦਵਿਜਾ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦਵਿਜਾ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਆਏ ਹੋਏ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾ ਦਿਓ। ਆਏ ਹੋਏ ਦਵਿਜਾ ਦਾ ਪੈਰ-ਪਖਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰੋ। ਸ਼ੁੱਧ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਓ; ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਦਵਿਜਾ, ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ।" "ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੋ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸ੍ਰਾਧ ਵੀ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਕਰੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਦਿਓ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹਨ; ਪੂਰਵਜ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਭੋਜਨ ਦਿਓ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਦੋ ਕਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰੋ; ਹੋਰ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਇਕ ਹੀ ਪਕਵਾਨ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਯੋਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" "ਆਸਨ ਲਈ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਪੱਤੀ ਦਿਓ, ਪੈਰ-ਪਖਾਲਾ ਲਈ ਪਾਣੀ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸੱਦਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰੋ। ਰੀਤ ਜਾਣੂ, ਜੌ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿਓ; ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਦੋ-ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦਰਭਾ ਦਿਓ।" "ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣ; ਤਿਲ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਦਿਓ। ਜੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਯਾਤਰੀ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ।" "ਯੋਗੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿਤ-ਕਰਤਾ, ਆਪਣੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇ; ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸ੍ਰਾਧ ਦਾ ਫਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਭੋਜਨ, ਸਵਾਦ-ਸਾਧਨ ਅਤੇ ਲੂਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਚੜ੍ਹਾਓ। ਪਹਿਲਾਂ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿਓ; ਫਿਰ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ, ਵੈਵਸਵਤ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿਓ; ਭੇਟ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਭੋਜਨ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਪਤ੍ਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।" "ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮੁਠੀ ਚੰਗਾ ਤੇ ਇਛਿਤ ਭੋਜਨ ਦਿਓ; ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਕਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ, ਭਾਵਨਾ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।