ਇਲਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਵ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੰਤਕੁਮਾਰਾ ਤੋਂ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਦੇ ਵਿਦੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਸੰਤਕੁਮਾਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਨ—ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖਸ਼ ਦੀ ਤੀਜ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਂਵੀ, ਨਭਸਯ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪਖਸ਼ ਦੀ ਤੇਰਵੀ ਅਤੇ ਪੰਦਰਵੀਂ, ਅਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ—ਇਹ ਦਿਨ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਤੁਟ ਪুণ्य ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੰਦਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਟਕਾ, ਅਤੇ ਦੋ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਾਵ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪਖਸ਼ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ 'ਤੇ ਵਰਨੁ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਘੱਟ ਪਾਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੰਤੁਸਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਭਾਦਰਪਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਸੰਤੁਸਟਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੰਗਾ, ਸ਼ਤਦ੍ਰੂ, ਯਮੁਨਾ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਜਾਂ ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਗੋਮਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਆਪ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ—“ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪਖਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਤੁਸਟ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਭੇਟਾਂ ਲਵਾਂਗੇ?” ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਨ, ਧਨ, ਸ਼ੁਧਤਾ, ਸਮਾਂ, ਵਿਧੀ, ਪাত্র ਅਤੇ ਭਾਵ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਰੂਰੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੀ ਇੱਛਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੰਤਕੁਮਾਰਾ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਗਏ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣੋ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰੋ।” ਪਿਤਰਾਂ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ—“ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ, ਧਨ ਦੇ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ ਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨਿਆ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਧਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਵ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਉਸ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਕੱਚਾ ਅਨਾਜ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਕੁਝ ਤਿਲ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ। ਸੱਤ-ਅੱਠ ਤਿਲ ਜਾਂ ਇਕ ਮਿੱਠੀ ਪਾਣੀ, ਭਾਵ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਭੇਟ, ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹੇ—‘ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਧਨ, ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਵਡੇ ਪਿਤਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸਟ ਹੋਣ।’” ਫਿਰ ਔਰਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।” ਫਿਰ ਔਰਵਾ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਮਧ, ਤਿੰਨ ਸੁਪਰਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਛੇ ਵੈਦਿਕ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਵੈਦ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ, ਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਾਮਗਾ ਹੋਵੇ। ਪੂਜਾਰੀ, ਮਾਂ-ਪਾਸੋਂ ਮਾਮਾ, ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਵਾਈ, ਸੱਸ, ਮਾਂ-ਪਾਸੋਂ ਮਾਮਾ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੇਲੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਚਿਤ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸਟਤਾ ਲਈ। ਜੋ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਨਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਾਰ, ਨਪੁੰਸਕ, ਕਾਲੇ ਦੰਦ ਵਾਲਾ, ਕੁਆਰੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਅੱਗ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਪਿਤ, ਚੋਰ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ-ਪੂਜਾਰੀ, ਪੈਸੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਪੈਸੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ, ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ-ਪੂਜਾਰੀ—ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੋਤਰੀਆਂ, ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿਓ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ, ਵਿਲਾਸਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾਣ, ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਲਾਸਤਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀਰਯ ਪਿੱਟ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਕਰੋ; ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਆਏ ਹੋਏ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾ ਦਿਓ। ਆਏ ਹੋਏ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ। ਸ਼ੁਧ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੰਹ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਓ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਦੇਵਤਾ, ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਨ ਦਿਓ। ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਪਿਤ ਕਰੋ। ਮਾਤਾ-ਪਾਸੋਂ ਨਾਨਕੇ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵੀ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਭਾਵ ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਦਿਓ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ; ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਨਕੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਦਿਓ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਕਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਹੀ ਪਕਵਾਨ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਆਸਨ ਲਈ, ਇਕ ਕੁਸ਼ ਦਾ ਪਤਾ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਅਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ; ਵਿਦਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਤਕੁਮਾਰਾ ਅਤੇ ਔਰਵਾ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸਟਤਾ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਭਾਵ, ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖ ਹੈ।