ਔਰਵਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਸੂਰਜ, ਅਗਨਿ, ਵਸੂ, ਮਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਗੋਲ਼, ਵੰਸ਼, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਜਾਨਵਰ—ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਤਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਔਰਵਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਟਕਾ ਦੇ ਦਿਨ ਵੀ, ਇੱਛਤ ਸ਼ਰਧਾ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਧਾ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸਮੱਗਰੀ ਜਾਂ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਰਿਆ ਸੁਰੀਆ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਅਯਨ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿਣ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿ ਦੁਆਰਾ ਦੁੱਖ ਆਵੇ, ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ ਆਉਣ, ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਫਸਲ ਆਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਵੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਧਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਅਮਾਵਸਿਆ ਮੈਤ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਜਾਂ ਸਵਾਤੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਮਾਵਸਿਆ ਪੁਸ਼ਯ, ਰੁਦ੍ਰ ਜਾਂ ਪੁਨਰਵਸੂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਮਾਵਸਿਆ ਵਾਸਵਜੈਕਪਾਦ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਦੋਂ ਅਮਾਵਸਿਆ ਨੌਂ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸੁਣ। ਇਹ ਗੁਣ ਗੀਤ ਸੰਤ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇਲਾ ਨੂੰ ਪੂਛਣ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੁਣਾਏ ਸੀ।" "ਸੰਤ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਨੌਂ, ਨਭਸ੍ਯਾ ਅਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਤੇ ਪੰਦਰਵੀਂ—ਇਹ ਚਾਰ ਦਿਨ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਬੇਅੰਤ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ, ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ, ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਟਕਾ ਤੇ ਦੋ ਸੰਕਰਾਂਤੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਪਿਤਰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਮਾਘ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਘੱਟ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੇ ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਲੋਂ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਭਾਦਰਪਦ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗ ਸੁਖੀ ਨੀਂਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਗੰਗਾ, ਸ਼ਤਦ੍ਰੂ, ਯਮੁਨਾ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਜਾਂ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਗੋਮਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ: 'ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਘ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ?'" "ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੱਤ ਤੇ ਧਨ ਜਦੋਂ ਸੁੱਚੇ ਹੋਣ, ਠੀਕ ਸਮਾਂ, ਨਿਯਮਤ ਵਿਧੀ, ਠੀਕ ਪਾਤਰ ਤੇ ਉੱਚਤ ਭਗਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਗਾਏ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰ।" "ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਧਨ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ, ਜਿੰਨਾ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਅਨਮੋਲ ਰਤਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਵਾਹਨ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਮ ਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਧਨ ਹੋਵੇ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਕੁੱਟ ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੂੰਜੀਆਂ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਤਿਲ ਦੇਵੇ। ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਤਿਲ ਜਾਂ ਇਕ ਮਿੱਠੀ ਪਾਣੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕਰੇ।" "ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕੁਝ ਕਿਤੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਵਲੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੋ ਮਿਲੇ, ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਅੱਗੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖੇ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸਮਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸ਼ਰਧਾ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਬਾਂਹ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।'" ਔਰਵਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" ਫਿਰ ਔਰਵਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਸ਼ਰਧਾ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁਣ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਗੁਣ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਮਧੁ, ਤਿੰਨ ਸੁਪਰਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਛੇ ਵੈਦਿਕ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਆ, ਯੋਗੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਾਮਗਾ ਹੋਵੇ।" "ਪੁਜਾਰੀ, ਮਾਮਾ, ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਵਾਈ, ਸੱਸੁਰ, ਤਪਸਵੀ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਸ਼, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦਾ ਭਗਤ—ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ।" "ਪਰ ਜੋ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖੇ, ਨਖ ਤਿੜਕੇ ਹੋਣ, ਨਪੂੰਸਕ, ਕਾਲੇ ਦੰਦ, ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਪਤ, ਚੋਰ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ, ਪੈਸੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ, ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਦ੍ਰਣੀ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਉਸਦਾ ਪਤੀ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ—ਇਹ ਸ਼ਰਧਾ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ।" "ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਆ ਆਦਿ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵੇ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਦੱਸੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਵਾ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ ਕਰਮਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਸਮਿਆਂ, ਵਿਧੀਆਂ, ਤੇ ਯੋਗ ਪਾਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇ।