ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ Śāntakarṇi ਦਾ ਪੁੱਤਰ Śiviśrita ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ Śivaskaṃdha, ਫਿਰ Yajñaśrī, ਫਿਰ Dviyajña, ਅਤੇ Dviyajña ਤੋਂ Candraśrī ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। Candraśrī ਤੋਂ Pulomāpi ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਤਿੰਨ ਸੌ ਛਿਆਲੀ (346) ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, Āndhra ਦੇ ਨੌਕਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ Saptābhīra ਅਤੇ Daśagardabhin ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਬਣੇ। ਫਿਰ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ (16) ਰਾਜੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਅਠ (8) Yavana, ਚੌਦ੍ਹਾਂ (14) Turuṣka, ਤੇਰ੍ਹਾਂ (13) Muṇḍa, ਅਤੇ ਗਿਆਰਾਂ (11) Mauna ਰਾਜੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਕ ਸੌ ਨਵੀਂ (190) ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਗਿਆਰਾਂ (11) Mauna ਰਾਜੇ ਤਿੰਨ ਸੌ (300) ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਖਤਮ ਹੋਇਆ, Yavana, ਜੋ Kaiṃkila ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਬਣੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜਭੀਸ਼ਿਕਾ ਸਹੀ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਿੱਚ Vindhyashakti, ਫਿਰ Punarjaya, ਫਿਰ Ramachandra, ਫਿਰ Dharmavarma, ਫਿਰ Vanga, ਫਿਰ Nandana, Sunandi, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ Nandiyasha, Shukra, ਅਤੇ Praveera ਹੋਏ—ਇਹ ਰਾਜੇ ਇੱਕ ਸੌ ਛੇ (106) ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਤੇਰ੍ਹਾਂ (13)—ਅਤੇ ਤਿੰਨ (3) Bahlika ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਰਾਂ (11) Pushpamitra ਰਾਜੇ, ਗਿਆਰਾਂ (11) Patumitra ਰਾਜੇ, ਅਤੇ ਸੱਤ (7) Andhra ਰਾਜੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, Kosala ਵਿੱਚ ਨੌ (9) ਰਾਜੇ ਹੋਏ। Naishadha ਵੀ ਉਹੀ ਸਨ। Magadha ਵਿੱਚ Vishvasphatika ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ Kaivarta, Batu, Pulinda, ਅਤੇ Brahmana ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ Kshatriya ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕਰਕੇ, Padmavati ਸ਼ਹਿਰ, Ganga ਦੇ ਕੰਢੇ, Prayaga ਅਤੇ Gaya ਵਿੱਚ ਨੌ (9) Nāga ਰਾਜੇ Magadha ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। Kosala, Andhra, Pundra, Tamralipta, Samatata, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ Devarakshita ਨੇ ਕੀਤੀ। Kalinga, Mahisha, Mahendra, ਅਤੇ Bhau-ma ਦੇ ਖੇਤਰ Guhas ਵੱਲੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤੇ ਗਏ। Naishadha, Naimisha, Kakala, Kosaka, ਅਤੇ Kanchana ਦੇ ਲੋਕ Manidhanya ਵੰਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤੇ ਗਏ। Trairajya ਅਤੇ Ushika ਦੇ ਲੋਕ Kanakahvaya ਵੱਲੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤੇ ਗਏ। Saurashtra, Avanti, Shudra, Abhira, Narmada ਅਤੇ Marubhumi ਦੇ ਖੇਤਰ ਅਜਨਬੀ Brahmana, Abhira, ਅਤੇ Shudra ਵੱਲੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤੇ ਗਏ। Sindhu ਦੇ ਕੰਢੇ, Davi, Urvi, Chandrabhaga, ਅਤੇ Kashmir ਦੇ ਖੇਤਰ ਅਜਨਬੀ, Mleccha, ਅਤੇ Shudra ਵੱਲੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਰਾਜੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦਇਆ, ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੂਠ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੱਤ, ਵੱਧਤਰ ਤਮ, ਤੇਜ਼ ਉਤਸ਼ਾਠ ਅਤੇ ਪਤਨ, ਛੋਟਾ ਜੀਵਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਧਰਮ, ਅਤੇ ਲਾਲਚੀ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਲੋਕ ਵੀ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆੜ ਲੱਭੀ, Mleccha ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਅਪਣਾਏ, ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਚੱਲ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਟ ਅਤੇ ਟੁੱਟ-ਫੁੱਟ ਹੋਈ, ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੌਲਤ ਹੀ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੀ। ਤਾਕਤ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੀ। ਸਿਰਫ਼ ਆਪਰਸ ਪਰਸਪਰ ਆਕਰਸ਼ਣ ਹੀ ਵਿਆਹ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੀ। ਨਾਰੀ ਹੋਣਾ ਹੀ ਭੋਗ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਿਆ। ਝੂਠ ਹੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਿਆ। ਉੱਚਾਈ ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੀ। Brahma-sutra ਹੀ Brahman ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੀ। ਜਵੇਹਰ ਅਤੇ ਧਾਤੂ ਹੀ ਮਾਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇ। ਸਿਰਫ਼ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਹਿਨਣ ਹੀ āśrama ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਿਆ। ਅਨਿਆਇ ਹੀ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਿਆ। ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੀ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੀ। ਡਰ-ਰਹਿਤ ਬੋਲ ਹੀ ਵਿਦਵਤਾ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇ। ਗਰੀਬੀ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੀ। ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਹੀ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲਿ ਯੁੱਗ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿਥਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਪਰੀਪਾਟੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪੁਰਾਣ ਨੇ ਦਰਸਾਇਆ।