ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਕਣਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਰਾਜ ਕਰਨਗੇ। ਸ਼ੁੰਗ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦੇਵਭੂਤੀ, ਜੋ ਵਿਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੰਤਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਣਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਣਵ ਆਪ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਭੋਗੇਗਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੂਮਿਤ੍ਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਨਾਰਾਯਣ, ਫਿਰ ਨਾਰਾਯਣ ਤੋਂ ਸੁਸ਼ਰਮਾ। ਇਹ ਚਾਰ ਕਣਵਾਯਨ ਰਾਜੇ ਮਿਲਕੇ ਪੈਂਤਾਲੀ (੪੫) ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਨਗੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਆਂਧ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਲੀ-ਪੁੱਛਕਾ ਸੀ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਂਤਕਰਣੀ, ਫਿਰ ਪੂਰਨੋਤਸੰਗ, ਫਿਰ ਸ਼ਾਤਕਰਣੀ, ਫਿਰ ਲੰਬੋਦਰ, ਫਿਰ ਪਿਲਕਾ, ਫਿਰ ਮੇਘਸਵਾਤੀ, ਫਿਰ ਪਟੁਮਾਨ, ਫਿਰ ਅਰਿਸ਼ਟਕਰਮਣ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਾਲਾਹਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਹਲ ਤੋਂ ਪਲਲਕ, ਫਿਰ ਪੁਲਿੰਦਸੇਨ, ਫਿਰ ਸੁੰਦਰ, ਫਿਰ ਸ਼ਾਤਕਰਣੀ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵਸਵਾਤੀ, ਫਿਰ ਗੋਮਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅਲੀਮਾਨ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਲੀਮਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤਕਰਣੀ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵਿਸ਼੍ਰਿਤ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵਸਕੰਧ, ਫਿਰ ਯਜ్ఞਸ਼੍ਰੀ, ਫਿਰ ਦ੍ਵਿਯਜ्ञ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਚੰਦਰਸ਼੍ਰੀ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੰਦਰਸ਼੍ਰੀ ਤੋਂ ਪੁਲੋਮਾਪੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਤਿੰਨ ਸੌ ਛਿਆਲੀ (੩੪੬) ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਂਧ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪਤਾਭੀਰ ਅਤੇ ਦਸ਼ਗਰਦਭਿਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜੇ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੋਲਾਂ (੧੬) ਰਾਜੇ ਹੋਣਗੇ। ਫਿਰ ਅੱਠ ਯਵਨ, ਚੌਦਾਂ ਤੁਰੁਸ਼ਕ, ਤੇਰਾਂ ਮੁੰਡ, ਅਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਮੌਨ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਸੌ ਨੱਬੇ (੧੯੦) ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਗਿਆਰਾਂ ਮੌਨ ਰਾਜੇ ਤਿੰਨ ਸੌ (੩੦੦) ਸਾਲ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਯਵਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਂਕਿਲਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜੇ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਂਧ੍ਯਸ਼ਕਤੀ, ਫਿਰ ਪੁਨਰਜਯ, ਫਿਰ ਰਾਮਚੰਦਰ, ਫਿਰ ਧਰਮਵਰਮ, ਫਿਰ ਵੰਗ, ਫਿਰ ਨੰਦਨ, ਫਿਰ ਸੁਨੰਦੀ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਨੰਦਿਯਸ਼, ਫਿਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੀਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਸੌ ਛੇ (੧੦੬) ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਿ ਤੀਹ (੧੩) ਹਨ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਬਹਲਿਕਾ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਿਆਰਾਂ ਪੁਸ਼ਪਮਿਤ੍ਰ, ਗਿਆਰਾਂ ਪਟੁਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੱਤ ਆਂਧ੍ਰ ਰਾਜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਕੋਸਲ ਦੇ ਨੌ (੯) ਰਾਜੇ ਹੋਣਗੇ। ਨੈਸ਼ਧ ਵੀ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣੇ ਹਨ। ਮਗਧ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਫਟਿਕ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਏਗਾ। ਉਹ ਕੈਵਰਤ, ਬਟ, ਪੁਲਿੰਦ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ, ਨੌ (੯) ਨਾਗ ਪਦਮਾਵਤੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਅਤੇ ਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਨਗੇ, ਜੋ ਮਗਧ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜਾਣੇ ਜਾਣਗੇ। ਕੋਸਲ, ਆਂਧ੍ਰ, ਪੁੰਡ੍ਰ, ਤਾਮਰਲਿਪਤ, ਸਮਤਟ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵਰਕਸ਼ਿਤ ਕਰੇਗਾ। ਕਲਿੰਗ, ਮਹੀਸ਼, ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਭੌਮਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁਹਾ ਵੰਸ਼ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਨੈਸ਼ਧ, ਨੈਮਿਸ਼, ਕਕਲ, ਕੋਸਕ ਅਤੇ ਕੰਚਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਮਣਿਧਨਿਆ ਵੰਸ਼ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਤ੍ਰੈਰਾਜਯ ਅਤੇ ਉਸ਼ਿਕ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕਨਕਾਹ੍ਵਯਾ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ, ਅਵੰਤਿ, ਸ਼ੂਦ੍ਰ, ਅਭੀਰ, ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਤੇ ਮਰੁਭੂਮੀ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਭੀਰ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦਵੀ, ਉਰਵੀ, ਚੰਦ੍ਰਭਾਗਾ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਾਹਰਲੇ, ਮਲੇਛ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਘੱਟ, ਕ੍ਰੋਧ ਵੱਧ, ਸਦਾ ਝੂਠ ਤੇ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਲੱਗਣ, ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਪਰਾਏ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੋਖਲੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਧ, ਜਲਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਛੋਟੀ ਉਮਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਘੱਟ ਧਰਮ, ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਲਾਲਚੀ ਹੋਣਗੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਲੋਕ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣਗੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਣਗੇ, ਮਲੇਛਾਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਅਪਣਾਉਣਗੇ, ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਫਿਰ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਘਟਦੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੇਵਲ ਧਨ ਹੀ ਉੱਚ ਕੁਲ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਬਲ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਮਾਪਦੰਡ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਆਪਸੀ ਆਕਰਸ਼ਣ ਹੀ ਵਿਆਹ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਨਾਰੀ ਹੋਣਾ ਹੀ ਭੋਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਹੈ ਉਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।