ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸਾਕ–ਸਬੰਧੀ ਨੂੰ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵੀ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦਾਨ–ਦੱਖਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਸਵੈ ਅਰਪਣ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਪੁਨਿਤ ਪਾਠ। ਇਹ ਸੋਗ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਚਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਖੱਤਰੀ ਲਈ ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਚਤਾ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਵੈਸ਼ ਦੇ ਲਈ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਣ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਚਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਖਰੀ ਦਿਨ, ਜੇ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੈਰ–ਸਾਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੀ ਗੋਲੀ) ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਵੱਖ–ਵੱਖ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਾਰੀ–ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ, ਹਥਿਆਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਲਾਠੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ–ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉਚਿਤ ਆਮਦਨ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ। ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ—ਏਕੋੱਦਿਸ਼ਟ—ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਸਮ ਕਿਸੇ ਨਿਯੋਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਭਾਗ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਲਾਰਪਣ (ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਰਪਣਾ) ਅਤੇ ਇੱਕ ਯਜਨੋਪਵੀਤ (ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ) ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭੋਜਨ ਉਪਰੰਤ, ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੀ ਗੋਲੀ) ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: “ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੀ ਇਹ ਅਰਪਣਾ ਅਖੂਟ ਹੈ?” ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਏਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਪੀੰਡਿਕਰਨ ਨਾਮਕ ਰਸਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਲ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਤਿਲ, ਸੁਗੰਧ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ। ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ। ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਤਿੰਨਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਹੋਰ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਰਾਧ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤ, ਪਰਪੌਤ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਸਪੀੰਡਾ ਗੋਤ ਦੇ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਪੀੰਡਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਇਹ ਕਰਮ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਪਹਿਲੇ (ਅੰਤਯੇਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਤੱਕ), ਮੱਧ (ਮਾਸਿਕ ਅਤੇ ਏਕੋੱਦਿਸ਼ਟ), ਅਤੇ ਪਿੱਛਲੇ (ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ)। ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਦੋਵੇਂ ਕਰਮ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਧੀ–ਪੋਤੇ ਅਤੇ ਉਹਦੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹਰ ਸਾਲ ਏਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛਲੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ। ਔਰਵ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਵਸੁ, ਮਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਪਿਤਰ, ਕੁਲ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ—ਸਭ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਝ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ), ਅਤੇ ਅਸ਼ਟਕਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਮਨਚਾਹੇ ਸ਼ਰਾਧ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸਮੱਗਰੀ ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਉਣ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੱਖਣਾਯਨ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਚੰਦ੍ਰ–ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ ਦਸ਼ਾ ਹੋਵੇ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਆਉਣ, ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਫ਼ਸਲ ਆਵੇ, ਤਦ ਵੀ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਮੈਤ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਜਾਂ ਸਵਾਤੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਅੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੁਸ਼ਯ, ਰੁਦ੍ਰ ਜਾਂ ਪੁਨਰਵਸੂ ਵਿੱਚ ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਾਸਵਜੈਕਪਾਦ ਜਾਂ ਵਰੁਣਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਨੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਣ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵੈਸਾਖ ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਜ, ਕਾਰਤਿਕ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ, ਨਭੱਸ ਅਤੇ ਮਾਘ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਤੇ ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ, ਇਹ ਚਾਰ ਦਿਨ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰ–ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਅਸ਼ਟਕਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਯਨ (ਉਤਰਾਯਣ–ਦੱਖਣਾਯਣ) ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਗੁਪਤ ਵਾਣੀ ਹੈ। ਮਾਘ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਜੇ ਵਰੁਣਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਭਦਰਪਦ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੰਗਾ, ਸ਼ਤਦ੍ਰੂ, ਯਮੁਨਾ, ਵਿਆਸ, ਸਰਸਵਤੀ ਜਾਂ ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ ਗੋਮਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਵਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਆਸ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—“ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ?” ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਮਨ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸਮਾਂ, ਵਿਧੀ, ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਧੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ–ਦੌਲਤ, ਰਤਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਵਾਹਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਖ–ਸਮੱਗਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਤਰਫੋਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਓਸਦੇ ਕੋਲ ਘੱਟ ਹੀ ਕੁਝ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਵੀ ਪੂਰਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਜੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਕੁੱਕਾ ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟਿੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਤਿਲ ਹੀ ਦੇ ਦੇਵੇ। ਸੱਤ–ਅੱਠ ਤਿਲ ਜਾਂ ਇਕ ਮੱਟੀ ਪਾਣੀ ਵੀ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਗਊਆਂ ਦੀ ਉਪਜ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦੇਵੇ: “ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਧਨ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਹੱਥ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਦਿਲ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਧ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।